21 
is, begint het diertje zich in te vreten, meestal boven aan, 
eenigzins op zij van den knop. 
Een frambozenknop, die door een Lampronia-rups bewoond 
is, verschilt in het uiterlijk niet veel van een niet bewoonden 
knop; echter verraden de uitwerpselen van het rupsje de vreterij. 
Dat rupsje heeft een roode kleur, naar alle waarschijnlijkheid 
reeds van de geboorte af, totdat het gaat verpoppen. 
Naar aanleiding van die roode kleur noemen de frambozen- 
kweekers dit rupsje „roode worm”. 
Nu is het mogelijk dat het rupsje om tot eene algeheele 
ontwikkeling te geraken, voldoende heeft aan den inhoud van 
één knop; maar dat is lang altijd niet zeker, meermalen worden 
door één rupsje twee knoppen vernield. Wanneer er veel roode 
wormen zijn en de knoppen zijn bijna alle aangevreten, dan 
gebeurt het wel dat twee rupsjes één knop bewonen. 
Zelfs knoppen, die al 4 à 5 cM. uitgegroeid zijn, worden 
nog aangevreten. De vreterij kan zich uitstrekken tot in het 
merg; dit zien we meestal in voorjaren, wanneer de planten 
langen tijd in knop staan. In zulke voorjaren worden ook vaak 
de onderknoppen van de frambozen vernietigd; deze kunnen 
anders, als het weer voor een vlugge ontwikkeling gunstig is, 
nog wel uitloopen, in ’t bijzonder als de bovenknop is aange- 
vreten en dan een vrij aardige opbrengst geven, zooals in den 
zomer van 1915. De opbrengst van die onderknoppen is later 
oogstbaar, dan die van den hoofdknop. Vele frambozenkwee- 
kers weten zich verschillende perceelen frambozen te herinneren, 
die langen tijd in het voorjaar „dood stonden”, totdat de onder- 
oogen tot ontwikkeling kwamen en nog een vrij aardige opbrengst 
gaven. Op het laatst beschouwde men dit als een heel gewoon 
iets, eigen aan een bepaald perceel; en de weinige scheuten 
die uit niet verwoeste hoofdknoppen groeiden, noemde men 
„voorloopers’”’. 
Wanneer er op de frambozenstengels tengevolge van de een 
