22 
of andere omstandigheid geen voldoende oogen of scheutjes 
aanwezig zijn, die kunnen dienen als voedsel voor Lampronia- 
rupsen, dan worden de nieuwe, uit den grond komende scheuten 
aangetast. Verschillende malen heb ik dit jaar een zoodanige 
vreterij kunnen waarnemen. Die scheuten gaan dan niet dood; 
de top wordt uitgevreten, de lengtegroei houdt op en de onder 
het aangevreten deel aanwezige. knoppen gaan voor een grooter 
of kleiner deel uitloopen; meestentijds krijgen we dan inplaats van 
één stengel er drie of vier. Deze vertakkingen hebben voor de 
vruchtgeving niet zooveel waarde als een stengel, die ongestoord 
kan doorgroeien. — Wanneer de rupsjes voldoende gevreten 
hebben, verpoppen ze zich meestal in den knop, dien ze leeg 
aten, een enkele maal tusschen los aaneengesponnen blaadjes. 
Tegen dat de frambozen bloeien, hebben we dan weer die 
kleine beweeglijke motvlindertjes. — 
In het voorjaar van 1915 hebben we in Zundert verschillende 
bestrijdingsproefvelden gehad; wat de resultaten van die be- 
strijdingsproeven aangaat, daarvoor leze men het artikel „De 
roode worm van de frambozen” van de hand van den heer 
N. VAN POETEREN Op bladzijde 131 van den 2lsten jaargang 
van dit tijdschrift. 
De resultaten, die we op onze proefvelden ’t vorige jaar 
hebben bereikt, waren van dien aard dat twee verschillende 
stoffen voor een bestrijding van Lampronia konden worden 
aanbevolen, nl. de rupsenlijm van SPALTEHOLZ en AMESCHOT 
en het carbolineum. 
De heer VAN POETEREN zegt aan het slot van zijn hierboven 
genoemd artikel: „De kans bestaat echter dat het in de praktijk 
de voorkeur zal blijken te verdienen, alleen de carbolineum in 
en boven de grond toe te passen”. 
In de praktijk heeft men het gebruik van carbolineum verkozen 
boven het aanbrengen van lijmbanden. 
Op de lezingen is steeds aanbevolen, wanneer men carbolineum 
