31 
MESTKEVERS VAN HET GESLACHT APHODIUS ILL, 
ALS VIJANDEN VAN DE CHAMPIGNON-KULTUUR. 
In de eerste dagen van September 1916 bracht mij de Heer 
IDE alhier een aantal kevertjes, waarvan sommige geheel zwart, 
de meesten echter zwart met roode dekschilden, welke hij had 
meegebracht van de champigonkweekerij „Aurora” van den 
Heer PoLvLieT te Ugchelen bij Apeldoorn. 
Volgens dezen Heer werden deze kevertjes voor zijne cham- - 
pignonkultuur vrij schadelijk, zoowel door het omwoelen van 
den paardemest, die voor de kultuur der champignons dient, als 
door het opeten van het daarin aanwezige zwamdradennet of 
mycelium, waaruit de vruchtlichamen of paddestoelen opgroeien, 
die onder den naam van „champignons” worden gegeten. 
De kevertjes werden door mij dadelijk herkend als behoorende 
tot de zoogenaamde „mestkevers” van het geslacht Aphodius Ill. 
De mestkevers worden gerekend tot de familie der Plaatsprie- 
tigen of Lamellicornia, waartoe o. a. de Meikever behoort. Hunnen 
naam ontleenen de mestkevers aan het feit, dat de vrouwelijke 
kevers hare eieren leggen in mest, waarin de engerling-achtige 
larven leven en waarmee deze zich voeden, evenals de vol- 
wassen kevers zelven. Schadelijk aan planten worden de 
mestkevers gewoonlijk niet. 
Het geslacht Aphodius omvat in ’t algemeen kleinere mest- 
keversoorten. De kevertjes, die de Heer IDE meebracht, behooren 
voor ’t meerendeel tot de soort Aphodius fimetarius L., een 
geringer aantal behoorde tot de soort Aphodius ater de Geer. 
Aphodius fimetarius varieert in lengte tusschen 5'/, en 8 
mM.; hij is zwart, zoowel aan de rugzijde als aan de buikzijde; 
de dekschilden echter zijn helderrood. ’t Is eene zeer algemeen 
voorkomende soort, die vooral in paardemest en koemest 
wordt gevonden. 
