48 
of langeren tijd via het Donau-Mainkanaal in de Main komen, 
van daar in den Duitschen Rijn en zoo naar Nederland; terwijl 
zij ook van uit Saksen, via het stroomgebied van de Elbe, 
de Noord-Duitsche laagvlakte zou kunnen bereiken en zich van 
daar uit gemakkelijk naar Nederland zou kunnen verbreiden. 
Of zij in de Noord-Duitsche laagvlakte en in Nederland de 
gegevens zal vinden om er zich thuis te gevoelen, evenals zij 
die in Bohemen vond, valt natuurlijk niet a priori te zeggen, 
maar waarschijnlijk lijkt het wèl. In ieder geval heeft de Heer 
Vonk een goed werk gedaan door de aandacht op het dreigende 
gevaar te vestigen; en gaarne voldoe ík aan een tot mij gericht 
verzoek, om dit ook te doen in het „Tijdschrift over Planten- 
ziekten”, te meer daar ik in staat ben, eene goede afbeelding 
van de muskusrat aan mijn artikel toe te voegen, ontleend aan 
een werkje van Davip E. LANTZ, getiteld „the Muskrat” (Farmer's 
Bulletin 396 of the U. S. Department of Agriculture, Washington, 
1910), waaraan ik ook vele bijzonderheden omtrent dit knaag- 
dier ontleen. 
De Muskusrat, Bisamrat of Ondatra, in Amerika „Muskrat’ en 
door de Indianen Musquash genoemd, sluit zich aan bij de familie 
der Woelmuizen, hoewel zij zich van de in Nederland inheemsche 
vertegenwoordigers dezer familie door sommige kenmerken 
onderscheidt. (Vgl. „Tijdschrift over Plantenziekten”’, deel XVII 
(1911), bl. 62). Men kan haar a. h. w. beschouwen als eene 
zeer groote woelrat (Vgl. „Tijdschrift over Plantenziekten”, 
deel XVIII (1912) bl. 16), echter met een langen staart en met 
breede achterpooten. Het volwassen mannetje kan eene maxi- 
mumlengte van 58 c.M. bereiken, waarvan de staart ongeveer de 
helft inneemt; de afmetingen van de meeste exemplaren echter 
zijn aanmerkelijk geringer, inzonderheid die van de wijfjes, welke 
— zooals bij ratten en muizen in ’t algemeen het geval is — 
kleiner zijn dan de mannetjes. De kop is rondachtig, tamelijk 
