51 
park midden in de stad New-York (het Central Park) kunnen 
uitroeien; en toen drie moerassen in het nieuwe zoölogische 
park aldaar (in het Bronx park) werden uitgegraven en in vijvers 
werden veranderd, kwamen zich daar spoedig de bisamratten 
van uit de Bronxrivier vestigen, en zij zijn daar sedert dien tijd 
gebleven, niettegenstaande zij er aan de waterleliën en andere 
waterplanten veel schade doen en dus stellig nog al vervolgd 
zullen zijn geworden !). 
Terwijl men vroeger alle bisamratten tot eene en dezelfde 
soort bracht, heeft men later vijf verschillende soorten onder- 
scheiden, nl. Fiber macrodon Merriam, F. obscurus Bangs, F. occi- 
pitalis Elliott, F. spatulatus Osgood en F. zibethicus L., terwijl 
men van de laatste soort nog onderscheidt acht ondersoorten 
of geographische rassen naast de typische soort ®). Het heeft 
weinig nut, de kenmerken dezer soorten en rassen uit de litera- 
tuur op te diepen en die hier mee te deelen ; ook LANTZ ?%) 
doet dit niet in zijn meervermeld werkje. Slechts ééne soort 
van muskusrat is door de kleur van hare vacht belangrijk 
van de anderen onderscheiden: ’t is de zwarte muskusrat met 
een donkere, vaak bijkans zwarte vacht, die vooral in de streken 
van de Chesapeake en de Delaware wordt gevangen, maar ook 
in beperkt aantal elders voorkomt. De zwarte muskusrat levert 
eene vacht, die hooger in prijs is dan de muskusrat van de gewone 
kleur. De meeste der zwarte bisamvachten zijn afkomstig van 
Fiber macrodon, die in de kuststreken van den Atlantischen 
Oceaan van New Jersey tot Noord-Carolina voorkomt; toch schijnt 
ook bij andere soorten de vacht bij uitzondering zwart te zijn. 
Trouwens zoogenoemde „melanismen”’ (zwarte vormen) komen 
ook bij andere knaagdiersoorten (o.a. bij verschillende muizen 
en ratten) voor. 
1) BREHM'S Tierleben, 4te Auflage von PROF. OTTO VON DER STRASSEN. 
Säugetiere, 2ter Band (1914), bl. 277. 
2) DAVID E. LANTZ, „The Muskrat”, bl. 10. 
