55 
oppervlakte van het water verdwijnt, om na tien of twintig 
Meter verder te zijn gezwommen, weer aan de oppervlakte te 
komen. Voor het verzamelen van voedsel graven de bisamratten 
de wortels van de meest verschillende soorten van planten aan 
den oever uit; zij leggen deze bij elkaar en brengen ze ver- 
volgens naar een soort van opslagplaats. “Wanneer”, schrijft 
AUDUBON, „men een geweer afschiet, terwijl zij op deze wijze 
bezig zijn, begint een geweldige vlucht en verwarring. Dozijnen 
ratten duiken bij den knal onder, anderen kruipen met een 
weergalooze snelheid in hare holen weg. Zelfs bij dag, hoewel 
zij dan slechts zeer onvolkomen zien, is het buitengewoon 
moeilijk, eene zwemmende bisamrat dood te schieten, omdat 
zij altijd ondergedoken is eer de hagel haar heeft bereikt”. 
Boven schreef ik, dat de bisamratten hoofdzakelijk nachtdieren 
zijn. Toch ziet men ze, met name daar waar zij niet vaak gedood 
worden, dikwijls ook midden over dag, zelfs bij fellen zonne- 
schijn, in beweging; vooral wanneer zij bezig zijn, hare 
winternesten te bouwen. 
Van nature is de bisamrat vreesachtig; maar in de benauwdheid 
kan zij zich krachtig te weer stellen tegen een hond, dien zij 
soms door hevige tegenaanvallen in ’t nauw brengt, ook zelfs 
tegen den mensch. Gewoonlijk echter geven de bisamratten 
de voorkeur aan de vlucht. Wanneer bij nacht de uilen in de 
buurt hun eigenaardig geluid doet hooren of wanneer een vos 
of ander roofdier speurend naar prooi langs den oever van 
het water voortsluipt, dan heft die bisamrat van een troep, 
welke het eerst den vijand ontwaart, plotseling haar staart hoog 
op en slaat daarmede krachtig op de wateroppervlakte. Dit is 
blijkbaar een noodsignaal. De naburige bisamratten slaan ook 
den staart met een geweldigen slag op het water en waarschuwen 
de soortgenooten, die verder af zijn. En zoo verbreidt zich het 
signaal tot zelfs op verren afstand; en overal waar het 
gehoord wordt, duiken de dieren direkt onder water. — 
