56 
Bisamratten, die als jonge dieren gevangen zijn, laten zich 
heel gemakkelijk temmen; en zelfs oudere jongen schijnt men 
met de hand te kunnen vangen zonder dat men wordt gebeten. 
Die, welke als volwassen dieren gevangen werden, laten zich 
niet meer temmen, zij worden nooit eenigszins vertrouwelijk 
tegenover den mensch: zij bijten hem, die ze wil aanraken. 
In houten hokken kan men ze niet houden, want zij knagen 
door het hardste hout heen: men moet het hout met blik 
bekleeden, om de gevangen ratten er in te houden. 
De bisamratten zijn geen winterslapers; veel voedsel hoopen 
zij echter ook niet tegen den winter op, want zij blijven ook 
gedurende het koude jaargetijde voedsel zoeken. 
In ’t voorjaar, nadat de dieren hunne winterkwartieren hebben 
verlaten, grijpt de paring plaats. De zwangerschapsduur is 
ongeveer 3 weken. Het wijfje brengt, ’t zij in het gewone nest 
of in eene daarvoor apart aangelegde holte in den grond, of 
ook wel in een eenigszins hoog gelegen nest, uit louter gras 
en droge bladeren gevormd, hare jongen ter wereld. Deze zijn 
bij de geboorte kaal en blind, maar ontwikkelen zich zeer snel. 
Gedurende den volgenden zomer en ook nog gedurende ’t begin 
van den herfst leven de jongen in vreedzaam familieleven met 
hunne ouders bijeen, echter zonder dat deze zich heel veel aan 
hen laten gelegen liggen, anders dan dat zij hen waarschuwen als 
er gevaar dreigt. De jongen waden en plassen in de uitdrogende 
poelen en plassen; om te slapen, rollen zij zich tot een bruinen 
haarbal inéén. Dit doen zij dicht bij den rand van den oever, ver- 
scholen tusschen waterleliën of in het dichte riet, waar doorheen 
zij heele paden uitloopen, doordat zij altijd langs den zelfden weg 
gaan. In ’t najaar verlaten de jongen hunne ouders. Zij zwerven 
dan een langen tijd heen en weer, ’t zij alleen of wel verschei- 
den stuks bij elkaar. Hunne tochten strekken zich soms over 
groote afstanden uit, tot zij ergens op eene plaats, die hun lijkt 
