57 
eene nieuwe burcht of een nieuw hol aanleggen. Evenwel 
gebeurt het ook soms, dat zij zoo’n woning, met welker bouw 
zij zijn begonnen, in den steek laten, en weer verder trekken, 
tot zij eindelijk de plaats hebben gevonden, die hun het best 
voorkomt om er zich voor den wintertijd te vestigen. Dan 
leiden zij een vischachtig bestaan onder het ijs. 
De opgaven aangaande de snelheid der voortplanting van 
de bisamratten zijn zoo verschillend, dat men wel schijnt te 
moeten aannemen, dat deze in onderscheiden streken zeer 
uiteenloopt. Ik laat hier volgen de opgaven, die ik dienaan- 
gaande aantrof in het meer vermelde werkje van Davip E. 
LANTZ (bl. 13—15). 
HARLAN beweert dat een wijfje per jaar 5 of 6 jongen voort- 
brengt. 
RICHARDSON daarentegen zegt: dat op eene Noorderbreedte 
van 55° de bisamrat in een jaar drie worpen voortbrengt, terwijl 
iedere worp uit 3 tot 7 jongen bestaat. 
AUDUBON en BACHMAN en verschillende andere schrijvers 
maken van eene ongeveer even sterke voortplanting melding; 
zij schijnen echter geen eigen waarnemingen te hebben gedaan, 
maar hunne opgave aan RICHARDSON te ontleenen. 
AMOS W. BUTLER, die zijne waarnemingen in Indiana deed, 
schrijft dat hij er van overtuigd is, dat in die streek de dieren 
zich slechts éénmaal per jaar voortplanten, hoewel hij aanneemt 
dat er zeker uitzonderingen zullen bestaan. Hij geeft het aanta! 
jongen per jaar op als 4 tot 6, en schrijft dat de zwanger- 
schap ongeveer 6 weken duurt. 
RODERICK MAC FARLANE, een van de hoofdagenten van den 
Hudson Bay Company, schrijvende over de zoogdieren van 
de streek der Mackenzie River, geeft op dat een wijfje het 
eerste jaar twee worpen ter wereld brengt, en in ieder volgend 
jaar drie, en dat het aantal jongen van een worp varieert van 
8 tot 20. Zijne mededeelingen zijn afkomstig van opgaven van 
