61 
verder nog planten halen uit de nabijgelegen velden of bosschen. 
Zij houdt veel van ongeveer alle gewassen van den groenten- 
tuin, van kool, uien, penen, pastinaken, bieten, erwten, boonen, 
selderij enz. Gewoonlijk wordt het voedsel, al is het op ’t land 
verzameld, toch aan den waterkant opgegeten ; de rat gaat dan 
graag zitten op een paal, een hoop aarde of steenen of op eene 
andere verhevenheid. Ook in den zomer eten de bisamratten 
zeer gaarne zoetwatermosselen (Unioniden). AUDUBON bevond 
dat zij ook in gevangenschap graag zoetwatermosselen nuttigen. 
Van dunschalige schelpdieren beten zij de schelpen door; bij 
dikschalige mosselen wachtten zij tot deze zich van zelf openden 
om fluks het dier eruit te halen. Niet slechts in de nesten van 
bisamratten vindt men ophoopingen van mosselschelpen, maar 
vaak ook hier en daar langs den oever van een vijver, een plas, 
een meer of een rivier. De dunne schelpen zijn dan meestal 
gebroken en vertoonen de tandindruksels der bisamrat ; de dikke 
harde schelpen echter zijn heel gebleven, en men ziet er ge- 
woonlijk in ’t geheel geen tandindruksels aan: de bisamrat 
heeft het dier levend opgegeten als het bijgeval de schalen 
opende, of het heeft de dikschalige exemplaren eenvoudig op een 
hoop laten liggen tot de dieren stierven, als wanneer de schalen 
van zelf opengingen, om daarna het doode dier op te eten. 
Verder eten de bisamratten ook in den zomer visschen. Vaak 
heeft men ze bezig gezien met het verslinden van doodgeschoten 
waterwild, dat door de jagers niet was gevonden en meege- 
nomen. Soms wordt er een eend naar het nest gesleept en 
daar opgegeten. Kortom, naast plantaardige spijs, die toch altijd 
wel het hoofdzaak blijft, gebruiken de bisamratten allerlei dierlijk 
voedsel. Ja zelfs ontzien zij zich niet, gedoode, gewonde of 
in een val zittende soortgenooten aan te vallen; en in tijden 
van schaarschte eten zij zelfs de zwakke individu’s van haar 
eigen soort op. — 
Wat betreft de schade, door de bisamrat teweeggebracht, 
