64 
op kwelders. Langs de kust van den Atlantischen Oceaan bevinden 
zich, schrijft hij, uitgestrekte streken, die bij hoogen vloed door 
‘t zoute water worden overstroomd, maar die toch heel wat 
gras produceeren, dat — hoewel het vrij hard en stug is — 
toch een goed voeder voor ’t vee oplevert: vlakten dus, die 
te vergelijken zijn met onze kwelders. In sommige van deze 
kwelders heeft men dijken aangelegd om het onderloopen te 
beletten; op deze wijze wordt de qualiteit van het gras ver- 
beterd, en het wordt dan mogelijk het te maaien. Er bevinden 
zich in deze dijken een soort van sluizen, die opengezet en 
gesloten kunnen worden, en waardoor het water kan worden 
tegengehouden of toegelaten, al naar men wil. De bisamratten 
nu graven gangen in de dijken en doen aldus de kwelders op 
ongewenschte tijden onderloopen; zij knagen ook gangen in 
de deuren der sluizen, waardoor deze haren dienst weigeren. 
LANTz schat echter de aldus aan de kwelders toegebrachte 
schade niet heel hoog, en meent dat de bisamratten, die — als 
ze op doelmatige wijze beschermd werden — zich daar sterk 
zouden vermeerderen, door hare vachten eene heel wat grootere 
waarde zouden representeeren dan de waarde van het gras en 
hooi, dat de kwelders nu opleveren. 
Ernstige schade echter wordt in vele andere gevallen aan 
dijken en dammen toegebracht. Rivierdijken, irrigatiedijken, 
dammen, aangebracht in beekjes, die molens in beweging moeten 
brengen, kortom alle mogelijke dammen, dijken en verdere 
waterkeeringen, kunnen door bisamratten duchtig worden be- 
schadigd. Deze houden zich zeer veel op in het diepe water van 
kunstmatige waterreservoirs. Zoodra een kanaal wordt aange- 
legd langs eene ondiepe rivier, verlaten groote menigten bisam- 
ratten de rivier voor den nieuwen waterweg en doorgraven de 
kaden om er hare woningen in aan te leggen, waardoor zij 
aanleiding tot overstroomingen kunnen geven, hoewel — volgeus 
LANTZ — in dezen de bisamrat wel eens valschelijk beschuldigd 
