67 
bruik, dat men van de gevangen muskusratten kan maken. Het 
vleesch kan worden gebruikt als voedsel, maar de vacht brengt 
een veel grooter voordeel op. 
De muskusrat als spijs. Het vleesch van dit dier werd — 
zegt LANTZ — door de eerste blanke bewoners van Noord- 
Amerika in ’t algemeen hoog geschat, voornamelijk in den winter. 
De kolonisten leerden het spoedig eten ; zij kookten het, op de 
Indiaansche manier, met maïs („corn.”’). Bijna alle strikkenzet- 
ters, jagers en Canadeesche schippers in het Noordwesten van 
Amerika noemden het vleesch zeer smakelijk, en aten het vaak 
geroosterd boven het kolenvuur in het kamp. FEATHERSTONHAUGH 
vermeldt, dat hij rondtrekkende kooplieden en ook Indianen bij 
Lac qui Parle, Minnesota, bisamratten zag drogen om ze als 
voedsel te conserveeren. Hij schrijft: „Daar het juist het seizoen 
der muskusratten was, hadden zij een buitgengewoon groot 
aantal van deze dieren gevangen; zij vilden ze en droogden de 
gevilde dieren aan stokken, die boven een zwak vuurtje werden 
aangebracht. In 20 dagen tijds hadden zij er 1900 stuks ge- 
vangen en gedroogd.” 
In lateren tijd hebben ook vele personen met meer verfijnden 
smaak het vleesch van de bisamrat gegeten; en zeer verschillende 
opinie is door hen uitgesproken over de smakelijkheid daarvan. 
Er zijn er, die beweren dat de muskussmaak het ongenietbaar 
maakt en dat niemand het zal eten behalve dan misschien 
menschen, die op ’t punt zijn, van honger om te komen. Anderen 
verklaren dat de bisamrat een wildsoort is voor een lekkerbek, 
in smaak eenigszins overeenkomende met de wilde eend, die 
in dezelfde waterrijke streken leeft als zij. Verscheidenen ver- 
gelijken den smaak met dien van de beroemde landschildpad 
van de Chesapeake. 
Over den smaak valt niet te twisten ; maar een feit is het, 
dat de bisamratten op sommige markten in ’t Oosten en ook wel 
in 't Westen in groot aantal verkocht worden. Op markten in 
