69 
lichaam met vlag en wimpel door. Sindsdien heeft de Monroe 
Marsh Club elk jaar haar fijn bisamrat-diner. 
Het vleesch van de ondatra is donkerrood van kleur, maar 
fijn van vezel en malsch. Naar de meening van LANTZ komt 
het minder gunstige oordeel van den onaangenamen muskus- 
geur slechts daarvandaan dat òf het koken òf het villen van 
het dier niet volgens de regels der kunst is geschied. Volgens 
hem is nl. de muskusreuk alleen in den zomer tot in het vleesch 
doorgedrongen, in den winter niet. De kunst is dan maar,dat 
men het dier op zoodanige wijze vilt, dat de haarkant van het 
vel niet in aanraking komt met het vleesch, en dat men de 
muskusklier, die gewoonlijk bij ’t villen aan de afgestroopte 
huid blijft zitten, niet met het mes aanraakt. Ten overvloede 
kan, althans in den winter, de muskusreuk worden weggenomen, 
door het gevilde dier flink met water af te wasschen. Altijd 
laat men het vleesch minstens een uur lang in zout water liggen, 
vóór het in den pot of de pan komt. De meesten vinden, volgens 
LANTZ, den geur, dien de muskusrat altijd behoudt, lekker. 
Wie er op tegen mocht hebben, kan dien geur doen verdwijnen, 
door het gevilde dier een nacht over in zout water te laten staan. 
LANTZ geeft verschillende recepten voor het koken, stoven en 
braden van bisamratten ; ik zal het weergeven van deze recepten 
maar uitstellen tot de bisamrat in ons land vasten voet heeft 
gekregen, waar het gelukkig nog niet zoo dadelijk aan toe is. 
Bij alwat LANTZ voor voortreffelijks meedeelt omtrent de 
bisamrat als voedsel, moet het bevreemding wekken, dat men 
in dezen oorlogstijd nergens in Duitschland of Oostenrijk tot 
het stelselmatig vangen van deze dieren voor voedsel schijnt te 
zijn overgegaan, terwijl toch volgens courantenberichten in de 
centrale rijken tegenwoordig heel wat vleesch van gewoonlijk 
niet voor de consumptie gebruikte huisdieren wordt gegeten, en de 
kraaien daar van overheidswege een uitstekend en smakelijk 
voedsel worden genoemd, zoodat soms „eine saftige Saatkrähe’’ 
