70 
in de Duitsche restaurants wordt aangeprezen, als er om een 
vleeschschotel wordt gevraagd. Of smaken in Oostenrijk en in 
Duitschland de bisamratten anders dan in Amerika ? 
Bisamvachten. In verschen toestand is de vacht van de muskus- 
rat dicht en zacht; zij heeft veel van een bevervacht ; de haren 
zijn echter korter en staan wat minder dicht bij elkaar, en de pels 
is iets minder duurzaam. De kleur varieert al naar het jaargetijde 
en de lokaliteiten. Men zegt, dat de vachten uit Noordelijke 
streken het lichtst van kleur zijn, soms licht zilvergrijs, aan de 
onderzijde zelfs bijkans wit. Zeer donkere vachten, bijkans zwart, 
komen hoofdzakelijk uit New Jersey, Delaware en Maryland, 
maar bij uitzondering ook wel uit andere streken van de Ver- 
eenigde Staten en uit Canada. 
Vergeleken met de meeste andere vachten van zoo kleine 
afmeting, zijn de bisamvachten van uitstekende qualiteit en van 
groote duurzaamheid; dat zij betrekkelijk goedkoop zijn, komt 
voornamelijk door het feit dat zij zoo overvloedig zijn. Het 
eerst zijn de vachten gebruikt geworden voor het vervaardigen 
van de zoogenoemde „kastoren” hoeden, nl. toen de bevers 
schaarscher werden. Toen later voor de vervaardiging van die 
hoeden zijde werd gebruikt, werd de vraag naar bisamratten eerst 
veel minder. Maar weldra kwamen deze in zwang als imitatie 
van „sealskin” (robbevachten). Wanneer het praepareeren en het 
verven niets te wenschen heeft overgelaten, dan is het bont van 
bisamratten ook nauwlijks te onderscheiden van het echte 
„sealskin’’; maar het is veel minder duurzaam. Overigens heeft de 
bontwerkerstechniek in den laatsten tijd de middelen gevonden 
om bisamvachten zóó te verven, dat zij bijkans alle meer kost- 
bare soorten van pelswerk bedriegelijk imiteeren, en daardoor 
vooral is de vraag naar bisamvachten steeds grooter geworden. 
LANTz geeft een overzicht van de toename in den handel 
van bisamvachten, waaruit blijkt, dat in de laatste helft van de 
18e eeuw per jaar gemiddeld niet meer dan 75.000 dergelijke 
