ÂD 
stoord kunnen vermeerderen, zonder dat zij de belangen van 
den mensch schaden. Hoe meer bisamratten er in zulke streken 
kunnen worden gevangen, des te voordeeliger, want iedere vacht 
vertegenwoordigt eene niet onbelangrijke waarde. Maar ook 
reeds in die streken van Noord-Amerika, waar de landbouwende 
bevolking dichter bijeen woont, waar dijken en dammen aan- 
gelegd zijn om het water binnen zekere grenspalen te houden 
of het in zekere richtingen te leiden, waar een bloeiende land- 
bouw of eene intensieve groenteteelt op de lage landen bij het 
water wordt uitgeoefend, — ook reeds in zulke streken van 
Amerika zijn de bisamratten, blijkens al wat daaromtrent ge- 
meld wordt, een ware landplaag, en daar worden zij dan ook 
zooveel mogelijk uitgeroeid. 
Geheel andere toestanden dan in de meeste streken van Noord- 
Amerika heerschen in Bohemen. Daar heeft men een dichte 
bevolking, en eene vrij hoog ontwikkelde en tamelijk intensieve 
bodemkultuur. Daar kan men de bisamrat eenvoudig niet dulden; 
overal waar zij in eenigszins aanzienlijk getal zich voordoet, 
komt zij met de belangen van den mensch in conflict. In Bo- 
hemen staat de vischteelt, inzonderheid de karperteelt, in hoogen 
bloei; men vindt er vele en uitgebreide vischvijvers; en de 
bisamrat, die een eerste vischdief is, die in water en in de 
onmiddellijke nabijheid daarvan leeft, vindt daar alles wat haar 
hart begeert. Bohemen is voor haar een waar paradijs ; maar 
voor de vischkultuur moet zij daar wel uiterst schadelijk worden. 
Dat dit het geval is, blijkt uit vele berichten. Het meest heeft 
in de karpervijvers het broed te lijden; maar ook grootere exem- 
plaren, en zelfs de allergrootsten worden aangegrepen en gedood. 
Daar echter de aard van dit tijdschrift zich minder leent voor een 
uitvoerige bespreking der schade, die de bisamrat aan de visch- 
teelt toebrengt, verwijs ik hier naar de publicatie van SUSTA !) 
1) W. SusTaA, „Die Schädigung der Fischerei und Forstwirtschaft durch 
die Bisamratte”, in „Oesterr. Fischereizeitung’”’, 1914, No. 16. 
