DÛ 
grond moet hebben in bepaalde physiologische eigenschappen 
van den parasiet. ERIKSSON gebruikt vaak den term gesp e- 
cialiseerde vormen („formes spéciales”), wat men ook 
niet bepaald gelukkig gekozen kan noemen voor dingen, die 
juist niet naar den vorm,maar naar vanen 
eigenschappen gespecialiseerd zijn. Ook heeft men wel 
eens voorgesteld: te spreken van zustersoorten. 
Gewoonterassen bezigt men wel, als men tevens uit wil 
drukken, hoe men zich de verschillende rassen ontstaan denkt. 
In sommige gevallen nl. zijn er feiten, die er op wijzen, dat 
verschillende biologische rassen afstammen van één meer 
plurivore type en dat de rassen ontstaan zijn, doordat er onder 
de nakomelingen één tak was, die zich speciaal gewende aan 
een bepaalde voedsterplant, terwijl een andere tak van de familie 
zich aanpaste aan weer een andere voedsterplant. Zoo zou 
men zich kunnen voorstellen, dat de mistel oorspronkelijk 
loofhout, dennen en sparren kon aantasten en naar willekeur 
van den een op den ander kon overgaan. Wanneer nu een 
mistel in een streek belandt, waar uitgestrekte dennenbos- 
schen zijn, en uren in den omtrek geen loofhout te vinden is, 
dan laat het zich denken, dat ze zóó zeer aan de den gewend 
raakt (en zich daaraan zóó zeer aanpast), dat ze het vermogen 
verliest ook loofboomen aan te tasten: Uit de plurivore oermistel 
heeft zich dan de sterk gespecialiseerde dennenmistel ontwikkeld. 
Soms schijnt het werkelijk zoo te gaan, maar zeker is het 
ook, dat men lang niet alle gevallen zoo verklaren kan. Men 
moet dus met het woord „gewoonterassen” voorzichtig zijn, 
omdat er een verklaringswijze in opgesloten ligt. Al de 
genoemde termen hebben éénzelfde gebrek, nl. dat er niet 
in uitgedrukt is, waarin eigenlijk het verschil der rassen 
gelegen is. De meest gebruikelijke duiden alleen aan, dat de 
rassen zich onderscheiden door een biologische (of een 
physiologische) eigenschap. Het is echter zeer goed denk- 
