94 
ontwikkelt. Ook vond hij, dat de rhododendronroest hoog in 
het gebergte voorkwam boven de boomgrens, en hij verklaart 
dit dáárdoor dat de zwam zich daar, door middel van de 
uredo-sporen op de rhododendron handhaaft, dus zonder gast- 
heerwisseling. Maar de sparrenbekerroest vond hij ook lager 
in de vlakte, waar geen rhodo's meer voorkwamen. Het bleek 
hem nu, dat daar een andere plant van dezelfde familie (Ledum 
palustre) de rol van de rhododendron overneemt. 
We hebben dus: 
Tet \ Aecidium abietinum, op spar, 
S ini Chrysomyxa Rhododendri, op Rhododendron, 
\ Aecidium abietinum, op spar, 
der ALE ( Chrysomyxa Ledi, op Ledum. 
We zien hier dus, dat twee rassen van één zwam in één 
generatie gelijk zijn, nl. als Aeciditum op de spar, maar in de 
andere zich onderscheiden door de voedsterplant. Toen 
dit nu eenmaal vaststond, ging men ook de aecidiën eens beter 
bekijken: het bleek, dat er toch tusschen het Aecidium in het 
gebergte (dus behoorend bij de Rhodoroest) en in de vlakte (dus 
behoorend bij de Ledumroest) wel eenige zéér fijne verschillen 
waren, doch zóó gering, dat men ze over het hoofd gezien had. 
Men spreekt dan ook tegenwoordig gewoonlijk van twee soorten. 
Doch DE BARY wees er al op, dat het eigenlijk „meer biologische 
dan morphologische soorten” zijn. 
Niet altijd is het resultaat van de infectieproeven, dat men 
komt tot splitsing van een soort; in sommige gevallen leiden 
ze juist weer tot vereeniging. 
De oude mycologen hadden veelal de gewoonte om iedere 
zwam, die ze vonden maar een naam te geven, ontleend aan 
de voedsterplant waarop zij werd aangetroffen. Vonden ze 
een schimmel, laten we zeggen een roestzwam, op lelie, dan 
heette die Uredo Lilii, vonden ze er een op asperge Uredo 
Asparagi, enz, zonder dat men er zich veel om bekom- 
