97 
lenen van mijn eigen waarnemingen op het gebied van onze 
inlandsche Polyporeeën (buisjeszwammen). Er komt bij 
ons, vooral op eiken een zwam voor, die niet ten onrechte den 
naam van Fomes robustus draagt. Deze zwam gelijkt veel op 
de veel meer voorkomende vuurzwam (Fomes igniarius), 
die men vooral op populieren veel aantreft. Het zijn beide 
volumineuse, zeer harde boomzwammen, die meerdere d.M. 
groot kunnen worden. Fomes robustus onderscheidt zich van 
Fomes ieniarius door een andere kleur van het inwendige 
weefsel van het vruchtlichaam, en voorts door eenige micro- 
scopische kenmerken. Nu trof ik voor eenige jaren op talrijke 
plaatsen in de duinboschjes een zwam aanopduindoorn- 
struiken (Hippophaës rhamnoides), die ik onmogelijk kon 
determineeren. Ik zond haar naar BRESADOLA, een der eerste 
systematici op mycologisch gebied van den tegenwoordigen tijd. 
Deze schreef mij, dat het ongetwijfeld Fomes robustus was, doch 
dat de duindoorn als voedsterplant van deze zwam nog niet 
bekend was. Het microscopisch onderzoek liet echter geen twijfel, 
dat we hier met Fomes robustus te doen hadden. 
Vergelijkt men de zwammen. zooals men die op den eik vindt, 
met die van den duindoorn, dan valt het op, dat de laatste ook 
iets eigenaardigs in hun uiterlijk hebben, doch dit laat zich 
gemakkelijk verklaren uit den invloed van de voedsterplant; zoo 
zijn de exemplaren van het „duindoornras” steeds aanmerkelijk 
kleiner, gewoonlijk niet meer dan enkele c M. breed. Ik spreek 
van het „duindoornras’”’, ofschoon het in dit geval nog niet is 
uitgemaakt of de vorm van eik en die van duindoorn ook in hunne 
physiologische eigenschappen uiteen loopen. Het is echter niet 
onmogelijk, dat zich in onze duinboschjes een locaal ras, een 
„gewoonteras” heeft gevormd, zooals ik U dit beschreef bij de 
(hypothetische) onstaanswijze van de dennenmistel; een ras 
derhalve, dat zoozeer aan den duindoorn „gewend” geraakt is, 
dat zij niet of uiterst moeilijk andere houtgewassen kan infec- 
