105 
alle ontwikkelingstoestanden in gelijke mate het vermogen om 
na uitdroging weer op te leven. Dat hangt af van de hoeveelheid 
reservestof, die in den vorm van sterk lichtbrekende droppeltjes 
in ’t lichaam aanwezig is; hoe grooter die is, des te gemak- 
kelijker grijpt het proces van weeropleving na uitdroging plaats. 
En geen wonder, want bij iedere herleving wordt eene zekere 
hoeveelheid van die reservestof verbruikt. De volwassen aaltjes 
nu bevatten weinig of niets van die stof, en missen dus het 
vermogen om na uitdroging weer op te leven; als zij uitdrogen, 
zijn zij voor goed dood. De larven en ook de eieren hebben 
dat vermogen wèl. Maar ook bij deze kan het spel van uitdrogen 
en weer opleven niet tot in het oneindige herhaald worden. 
Want bij iedere herleving wordt een gedeelte van de aanwezige 
reservestof verbruikt; is de reservestof op, dan treedt na nieuwe 
uitdroging geen herleving meer in. Groote droogte, lage tempe- 
ratuur en ook de afwezigheid van zuurstof doen de aaltjes in- 
een toestand van latent leven overgaan, waaruit zij weer door 
bevochtiging, door verhooging van temperatuur der omgeving 
of wel door aanvoer van zuurstof in ’t actieve leven kunnen 
terugkeeren. De aanwezigheid van rottende stoffen doet de 
aaltjes in den toestand van latent leven overgaan, omdat zij 
de zuurstof wegnemen. Hoe langer de diertjes in den toestand 
van latent leven verkeeren, des langer hebben zij werk om 
weer op te leven !). 
Het vermogen van de aaltjes om door uit te drogen langen 
tijd zonder voedsel te kunnen bestaan zonder het vermogen om 
weer op te leven er bij in te boeten, is voor het blijven voortbe- 
staan dezer wormpjes van groote beteekenis, zooals ik hier spe- 
ciaal voor het stengelaaltje nader zal aantoonen. 
Begint de plant, waarin de stengelaaltjes leefden, teekenen 
1) Over het „latende leven” van het stengelaaltje zie mijne onderzoe- 
kingen, getiteld „l'Anguillule de la Tige” in „Archives Teyler”, Serie II, 
Tome Il, 2ième partie, bl. 86-94. 
