108 
weverkaarde en bij de uien ; en bij ’t laatstbedoelde gewas komt 
dat toch nog niet dan zelden voor. Ik bevond, dat in een bepaald 
geval uit eene partij uienzaad, afkomstig uit een streek, waar de 
aaltjesziekte („kroefziekte”) veel in de uien voorkomt, na uitzaai- 
ing, 3°/, van de opkomende plantjes duidelijk de verschijnselen 
van de ziekte vertoonden. In ’t algemeen echter zal de verbreiding 
van het stengelaaltje door zaad van de door dit diertje bewoonde 
planten niet dan bij hooge uitzondering voorkomen, en wel omdat 
de planten, die door dit aaltje zijn aangetast, gewoonlijk zoo- 
danig worden misvormd en zoo klein blijven, dat er van zaad- 
vorming niets te recht komt. In het bovenvermelde geval zullen 
allerwaarschijnlijkst de voor zaad geteelde uienplanten eerst in 
het tweede jaar besmet zijn geworden. 
Waar echter de aaltjes zich vestigen in planten, die bollen 
of knollen voortbrengen, welke ’t volgend jaar weer worden 
uitgepoot, daar kunnen natuurlijk de aaltjes, die zich ook in deze 
reproductie-organen vestigen, daarmee naar andere streken wor- 
den vervoerd. Zoo kunnen zij met pootaardappelen, met bollen 
van hyacinten, Galtonia’s, Scilla’s en tulpen, alsmede met sja- 
lotten, naar andere streken worden getransporteerd en op die 
wijze daar vasten voet krijgen. Eveneens kan dit geschieden 
met sierplanten, zooals Primula’s, Phlox decussata, Anemone. 
japonica, Aucuba japonica, die door stengelaaltjes kunnen wor- 
den aangetast. Misschien ook wel met mos, dat voor de ver- 
pakking van verschillende gewassen en van andere voorwerpen 
gediend heeft; want althans in één soort van mos kan het sten- 
gelaaltje ook leven. Ik stel mij voor, dat dit diertje, dat oor- 
spronkelijk alleen in Noord- en Midden-Europa inheemsch 
schijnt te zijn (het wordt aangetroffen in Noorwegen, Zweden, 
Denemarken, Duitschland, Nederland, België, Frankrijk, Groot- 
Brittanie), naar Algerië, Zuid-Afrika en Australië werd gebracht 
met bollen, knollen en vaste planten, misschien een enkele 
maal met zaad. 
