109 
Het stengelaaltje werd door Jurius KünN in 1858 ontdekt 
in het asgedeelte van bloemhoofdjes der weverkaarde, het welk 
aan het benedeneinde was begonnen bruin te worden en te 
verdrogen, welk verschijnsel zich langzamerhand naar boven 
toe uitstrekte, tot het geheele mergweefsel bruin geworden 
en verschrompeld was, zoodat de as van het bloemhoofdje hol 
was geworden. Echter stierf het mergweefsel veel eerder af dan 
de vaatbundels, die derhalve nog water en voedsel bleven 
aanvoeren naar de bloemknoppen, welke aldus nog voedsel 
genoeg ontvingen voor eene karige ontwikkeling van de bloem 
en zelfs voor een, hoewel gebrekkige, vruchtvorming. In de 
vuchtjes zoowel als in den buitenkant van den algemeenen 
bloembodem hoopten zich eene menigte aaltjes op. Noch van 
den stengel noch van de bladeren der weverkaarden met 
aangetaste bloemhoofdjes werd door KüHN een abnormale bouw 
geconstateerd. Het in de weverkaarde gevonden aaltje werd 
door den ontdekker onder den naam Anguillula Dipsaci be- 
schreven !). 
Reeds aan SCHWERZ °) was het bekend, dat in ’t begin der 
19e eeuw in de omgeving van Kempen en Dahlen zeer algemeen 
eene ziekte voorkwam, die op bepaalde terreinen de klaver, 
maar ook de rogge, haver en boekweit aantastte, en waardoor 
de planten klein bleven, vaak spoedig dood gingen en in elk 
geval geen opbrengst leverden. Deze ziekte werd in de boven 
vermelde omgeving „Stock’” genoemd. Eene nauwkeurige be- 
schrijving van de ziekteverschijnselen, die de aangetaste planten 
vertoonen, geeft SCHWERZ niet. Wel vermeldt hij dat de ziekte 
zich door den grond voortplant: „Man hat zum Versuche rings 
um solche Stellen (d. í. rondom de plekken, waar de ziekte 
1) Juumus KünnN, „Veber das Vorkommen von Anguilluliden in erkrankten 
Blüthenköpfen von Dipsacus fullomum L in „Zeitschrift für wissen- 
schaftliche Zoölogie”, IX (1858), bl. 129. 
*) SCHWERZ, Anleitung zum praktischen Ackerbau'’, 1825, IL. S. 414. 
