111 
bestaan, bleek het noodzakelijk, het vroegere geslacht Anguillula, 
dat alle aaltjes omvatte, te splitsen in een aanzienlijk aantal 
geslachten. Deze onderzoeker bracht het aaltje van de wever- 
kaarde en van de aan „Stock” lijdende rogge-, haver-, boek- 
weit- en klaverplanten tot het geslacht Tylenchus. Hij noemde 
dit dus niet meer Anguillula devastatrix, maar Tylenchus deva- 
statrix Kühn. 
In 1882 ') werd het eerst door mij de aaltjesziekte der rogge 
in ons land ontdekt; en het bleek weldra dat deze ziekte in die 
streken, waar òf jaren achtereen de rogge zonder vruchten- 
wisseling voortdurend op denzelfden grond wordt verbouwd, 
òf waar althans dit gewas veel te vaak op denzelfden bodem 
terugkeert, de rogge reeds sedert jaren in hevige mate van de 
aaltjesziekte had te lijden gehad. Dit bleek vooral het geval te 
zijn in sommige streken van Overijsel, in de Noordelijke helft 
van Limburg en in vele streken van Noord-Brabant. In Limburg 
is deze ziekte sedert lang onder den naam „reup”’ bekend, naar 
de dikke, knolvormige opzwelling, die men aan de stengelbassis 
der aangetaste roggeplantjes waarneemt ; want „reup”’ (hetzelfde 
woord als het Duitsche „Rübe”) beteekent knol; en in de buurt 
van Oisterwijk noemt men deze ziekte dan ook „knolziekte”, 
elders „dikkop”’. 
In 1883 °) onderzocht BEIJERINCK jonge uienplantjes, afkomstig 
van Overflakkee, die lijdende waren aan eene in hevige mate 
heerschende ziekte, welke aldaar „kroefziekte” werd genoemd. 
Hij vond daarin een menigte aaltjes, die hij constateerde, de 
oorzaak te zijn van deze ziekte. Hij liet ze mij zien; en 
beiden kwamen wij tot de conclusie, dat zij, hoewel zeer 
nauw verwant aan Tylenchus devastratrir van de aan „reup” 
lijdende rogge, toch eenigszins ervan verschilden, met name iets 
°) BEIJERINCK, „De oorzaak van de kroeziekte der jonge ajuinplanten”, 
in „Maandblad der Holl. Mij. van Landbouw”, 1883, No. 9. 
