113 
met den naam „ringziek” of „oudziek” aangeduid '). SORAUER %) 
schreef deze ziekte toe aan het bij uitzondering parasitisch op- 
treden van Penicillium, welke zwam anders alleen als saprophyt 
bekend is. De vatbaarheid van de hyacinten om door deze zwam 
te worden aangetast, wordt, volgens hem, in ’t aanzijn geroepen 
door verwondingen, zoowel van de bol als van de bovenaardsche 
deelen der plant, en eveneens door het uit den grond nemen der 
bollen, wanneer deze nog niet volledig uitgerijpt zijn; daarom ver- 
klaart hij zich o.a. tegen de bij de hyacintenkultuur algemeen toe- 
gepaste sterke bemesting met stikstofrijke meststoffen (koemest). 
Van verschillende zijden werden de opvatting en de conclusies 
van SORAUER bestreden ; deze had trouwens nooit de ziekte in ’t 
aanzijn geroepen door hyacinten kunstmatig met Penicillium te 
besmetten *). 
PRILLIEUX onderzocht niet alleen de bollen van ringzieke 
exemplaren van Hyacinthus romanus, maar ging vrijwel den 
geheelen loop der ziekte na; hem waren ook reeds de lichtgele 
vlekken op de bladeren bekend, die de eerste aanwijzing zijn 
van het optreden van ringziek; en hij vond in die plekken van 
de bladeren eveneens de aaltjes. Hij veronderstelde, dat deze 
later, tegen den tijd van ’t afsterven van het loof, van uit de 
bladeren zich naar de bol begeven, en daar de verschijnselen 
in ‘t aanzijn roepen, die aanleiding gegeven hebben tot den 
naam „ringziek”’ der hyacintenbollen. 
HuGo DE Vries f) onderzocht ringzieke exemplaren -van 
1) GEORGE VOORHELM, „Traité sur la Jacinthe”, Haarlem 1752, bl. 110-123; 
id. 2e édition; Haarlem, 1762, bl. 114-117, 3e édition 1773, bl. 129-132. 
SAINT SIMON, „Des Jacinthes, de leur anatomie, réproduction et culture”; 
Amsterdam, 1768, bl. 151, 152. 
2) PAUL SORAUER, „Untersuchungen über die Ringelkrankheit und den 
Russthau der Hyacinthen”, Berlin u. Leipzig, 1878. 
3) J. B(ERKELEY), in „Gardeners Chronicle”, 1878, bl. 815. 
J. H. KRELAGE, in „Gardeners Chronicle”, 1879, bl. 43. 
*) HUGO DE VRIES, „Het ringziek der hyacinthen”, Haarlem 1882. 
