114 
Hyacinthus orientalis, en vond in aangetaste schubben van deze 
massa’s aaltjes, zooals PRILLIEUX ze in Hyacinthus romanus 
had aangetroffen. 
Het daarna door WAKKER !) ingestelde onderzoek bevestigde in 
alle opzichten dat van PRILLIEUX; deze geleerde wees er ook nog 
op dat de bladeren der door ringziek aangetaste hyacinthenplan- 
ten niet alleen gele plekjes vertoonen, maar dat dit verschijnsel 
meestal gepaard gaat met krommingen van en scheuren in de 
bladeren, „waaruit blijkt, dat de oorzaak van de gele vlekken 
reeds in jongen toestand in de bladeren aanwezig is, en als dan 
een storende invloed op den lengtegroei van het blad uitoefent’. 
WAKKER twijfelde er aan of PRILLIEUX wel recht had, de aaltjes 
der ringzieke hyacinthen als eene afzonderlijke soort te beschou- 
wen. Zij stemmen toch volgens hem, bijna volkomen overeen 
met de door KüHnN beschreven Tylenchus devastatrix, die deze 
t eerst in kaardebollen en later in aan „Stock” lijdende rogge- 
planten aantrof. WAKKER hoopte later door proeven de vraag 
te kunnen uitmaken of Tylenchus Hyacinthi wel als eene 
afzonderlijke soort mocht worden beschouwd. Het schijnt 
echter dat hij aan deze proeven niet toe is gekomen; want in 
zijne verslagen over 1884 en 1885 komt hij op deze quaestie 
niet terug. 
Door mij was inmiddels een zeer groot aantal aaltjes uit de 
bollen zoowel als uit de bladeren van ringzieke hyacinthen aan 
een nauwkeurig onderzoek onderworpen; en ik vergeleek ze 
met een groot aantal aaltjes uit aan „reup” lijdende rogge en 
uit aan „kroefziekte” lijdende uienplanten. Het was mij niet 
mogelijk, constante — zij ’t dan ook slechts kleine — verschillen 
tusschen de aaltjes uit de hyacinthen en uit de laatstgenoemde 
gewassen te constateeren. — In den herfst 1884 hakte ik een 
1) J. H. WAKKER, „Onderzoek der ziekten van hyacinthen en andere 
bol- en knolgewassen’; verslag over 1883, bl. 24-28. (Uitgave der „Alge- 
meene Vereeniging voor Bloembollencultuur”’.) 
