128 
overging, zonder zich noemenswaardig daarin te vermeerderen 
en zonder zich blijvend daarin te vestigen, — juist de narcissen 
worden de allerlaatste jaren hier te lande in zóó sterke mate 
aangetast door het stengelaaltje, dat dit thans als verreweg de 
gevaarlijkste vijand der narcissenteelt moet worden beschouwd, 
en dat men zelfs vreest, dat deze teelt er door te gronde zal gaan. 
Maar daarover meer in het tweede gedeelte van dit arfikel. — 
Het stengelaaltje is, zooals uit het boven meegedeelde blijkt, 
eene diersoort, die al zeer weing kieskeurig is wat zijne voedster- 
planten betreft. Toch hangt de meerdere of mindere gemakkelijk- 
heid, waarmee het in verschillende gewassen overgaat, in sterke 
mate af van het gewas of de gewassen, waarin het gedurende een 
zeker aantal generaties achter elkaar geleefd heeft. Er hebben 
zich bij het stengelaaltje a. h. w. rassen gevormd, die zich hebben 
geaccomodeerd aan eene bepaalde plantensoort of aan bepaalde 
plantensoorten, en die slechts in enkele exemplaren in andere 
plantensoorten binnendringen, welke exemplaren dan nog voor ’t 
meerendeel zich niet in dat nieuwe gewas voortplanten. Eerst de 
nakomelingen van de weinigen die dit wèl doen, schijnen dan in 
staat te zijn, het nieuwe gewas te besmetten en ziek te maken. *) 
Eenige door mij genomen proeven, en verschillende ervarin- 
gen uit de praktijk zijn daar, om het bestaan van aan zekere 
plantensoorten geaccomodeerde rassen bij Tylenchus devastatrix 
te bewijzen. 
Ik besmette een stukje grond met aarde, afkomstig uit de 
buurt van Delden, en wel van akkers, waar sedert 25 jaar en 
langer de aaltjesziekte voorkwam in de rogge, die daar jaar op 
jaar op denzelfden grond geteeld werd, hoogstens met een enkel 
braakjaar er tusschen. Dat de bodem van mijn proefveldje te 
Wageningen door de vermenging met de aarde uit Delden goed 
!) RiTZEMA Bos, „Ziekten en Beschadigingen der Landbouwgewassen”’, 
3e druk, III, 2e stuk, bl. 180, 181. 
d 
