133 
onderzoek ze niet aantoont, maak ik de verdachte planten fijn, 
vermeng de aldus verkregen plantenmassa met een weinig aarde 
en zaai er uienzaad in. Bij aanwezigheid van stengelaaltjes ver- 
toonen de uienkiemplantjes doorgaans spoedig de eigenaardige 
krommingen en opzwellingen, die voor de „kroefziekte” dezer 
kiemplantjes typisch zijn. Op deze wijze is men vaak zekerder, 
de aaltjes te vinden dan bij mikroskopisch onderzoek. 
Dat de uienplant zoo geschikt ís als reagens op de aanwezig- 
heid van stengelaaltjes, ligt echter niet uitsluitend in het feit, 
dat deze diertjes, in welk gewas zij ook sinds meerdere gene- 
raties geleefd hebben, meestal toch gaarne in de ui overgaan; 
het ligt ook ten deele in de omstandigheid dat een uienkiem- 
plantje reeds door de aanwezigheid van één enkel aaltje de 
bekende misvormingen vertoont. 
Het eene gewas is vatbaarder om door het stengelaaltje te 
worden aangetast dan het andere; in ’t algemeen echter kan 
worden gezegd dat dit diertje niet alleen eene groote voorliefde 
heeft voor die plantensoort, waarin het sedert verscheiden 
generaties heeft geleefd, maar dat verreweg de meeste exem- 
plaren ervan zich uitsluitend in die plantensoort kunnen vestigen 
‚of althans uitsluitend daarin zoodanig tot vermeerdering komen, 
dat de planten, waarin zij overgaan, ziek worden. Dat is eene 
zaak, die voor de praktijk van ’t grootste belang is. Zoo laat 
het zich dan ook bijv. verklaren, dat men soms op terreinen, 
welke in erge mate met stengelaaltjes besmet zijn, en waar de 
rogge en haver geregeld aan „reup” lijden, toch erwten en 
tuinboonen kan telen, zonder dat zij noemenswaardig ziek 
worden. — 
In sommige streken schijnt zich het stengelaaltje, dat daar 
in de roode Klaver resp. in de lucerne leeft, bijzonder aan dat gewas 
te hebben geaccomodeerd, zoodat het niet best in andere 
plantensoorten kan aarden. Dat was zeker ook de reden, waarom 
HAVENSTEIN en KüHN aannamen, dat het klaveraaltje als eene 
