139 
communis), pijpestrootjes (Molinia coerulea), op Calamagrostis 
arundinacea, borstelgras (Nardus stricta) en smeele (Aira caespi- 
tosa); Cordyceps nigricans op eenige bie s-soorten (Scírpus- 
species). Deze drie soorten verschillen van elkaar door morpho- 
logische kenmerken; zij zijn dan ook reeds langen tijd geleden 
opgesteld. !). 
STAEGER heeft zich bij zijne onderzoekingen bepaald tot 
Cordyceps purpurea en C. microcephala. 
Bij C. microcephala vond hij geen spoor van specialisatie; 
de zwam liet zich naar willekeur van riet op borstelgras, of 
van borstelgras op smeele enz. overbrengen. Deze infecties, 
waarbij hij gewoonlijk gebruik maakte van de conidiën der 
honingdauw, gelukten allen; daarentegen slaagde hij er nooit 
in met het conidiënmateriaal van een dezer planten rogge, 
reukgras of een der andere talrijke voedsterplanten van 
C. purpurea te infecteeren. Hij komt dus tot het resultaat 
dat C. microcephala slechts een kleinen kring van 
voedsterplanten heeft, en dat zij daaraan „sterk 
MBE past; splitsing in biologische rassen 
Be usdeze soort heeft echter niet plaats ge: 
vonden. Anders is het echter met Clavíceps purpurea gesteld; 
hier vond hij wel degelijk een d.g. splitsing. Uit talrijke infectie- 
proeven bleek hem dit, terwijl voorts ook waarnemingen in de 
natuur er soms al op wezen. Zoo vond STAEGER eens dicht bijeen 
op het rietgras (Phalaris arundinacea) veel honingdauw, 
terwijl het mannagras (Glyceria fluitans) vlak daarbij geen 
spoor daarvan vertoonde. Nu is deze afscheiding van honing- 
dauw, (stempelvocht, dat onder invloed van de zwam zeer 
rijkelijk wordt afgescheiden en waarin zich talrijke sporen 
bevinden), een zeker kenmerk, dat de bloem door het moeder- 
koren besmet is. Blijkbaar was dus hier het rietgras sterk 
1) Let R. TULASNE. „Mémoire sur l'ergot des glumacées,” Annales 
des sciences naturelles, 3e série tome 20, 1853, 
