140 
geïnfecteerd, terwijl het mannagras, in de onmiddellijke 
nabijheid gespaard was gebleven. Toch wordt ook dit laatste 
wel degelijk door Claviceps aangetast. Dit bracht den onderzoeker 
op het denkbeeld, dat hij hier met verschillende biologische 
rassen te doen had. Hij verzamelde nu in de natuur sclerotiën 
(moederkoren-korrels), die hij elders op het mannagras aantrof, 
en overwinterde deze in potten met aarde; in het volgende voor- 
jaar ontwikkelden zich uit deze korrels de kleine vruchtlichamen, 
die de ascosporen voortbrengen. Hiermede trachtte hij 
nu rogge en verschillende grassoorten te besmetten, doch bij 
geen van alle gelukte het; evenmin wanneer hij dit poogde 
te doen met honingdauw, (waarin zich conidiën bevinden) 
van mannagras afkomstig. In het geheel trachtte hij zoo, behalve 
de rogge, een 16-tal grassen te infecteeren, doch steeds zonder 
resultaat. Besmette hij echter weer mannagras, met ascosporen 
of met conidiën van deze grassoort afkomstig, dan was het 
resultaat positief, het gras begon na eenige dagen honingdauw 
af te scheiden en bracht later „moederkoren“-korrels, sclerotiën 
voort, een zeker teeken, dat de infectie gelukt was. Door deze 
proeven, die onder allerlei voorzorgen, met contrôle-planten 
enz. genomen werden, was dus het vermoeden bevestigd, dat 
het moederkoren van het mannagrasteenaf 
zonderlijk, sterk gespecialiseerd aM 
sluitend totdeze voedster plran:tobrespienikas 
Nu deed zich echter hetzelfde voor, wat wij reeds zagen bij 
de dennenmistel en de bekerroest van de sparren. Bij nauw- 
keurig toezien, bemerkte de onderzoeker, dat er ook kleine 
(doch duidelijke en constante) morphologische ver- 
schillen bestaan tusschen het mannagras-moederkoren en 
de gewone Claviceps purpurea, vooral gelegen in het aantal 
vruchtlichaampjes, dat een sclerotium voortbrengt, en in de 
lengte van hunne steeltjes. En evenals nu de dennenmistel in 
Frankrijk reeds al een afzonderlijke soort beschreven was, ZOO 
