144 
(ze. Emerkoorn of Tweekoorn) zijn vrijwel immuun, 
terwijl andere variëteiten van dezelfde Triticum-soort weer in 
hooge mate vatbaar zijn. Sommige Hordeum-soorten zijn onvat- 
baar voor de gerst-meeldauw en hetzelfde schijnt het geval 
te zijn met sommige soorten van Secale t.o. van de rogge- 
meeldauw. Het schijnt dus wel, dat er onder normale omstan- 
digheden tamelijk scherp gescheiden vormen zijn van Erysiphe 
graminis, respectievelijk voorkomend op een van de vier granen, 
die dus elk, behalve deze graansoort ook een aantal grassen van 
hetzelfde geslacht kunnen infecteeren. Ik wijs U hier nog even op 
in verband met één van de verklaringen, die men wel geeft 
van het ontstaan van deze rassen, nl. door het gewend raken 
aan één bepaalde, in grooten getale voorkomenden voedster- 
plant. Nu spreekt het wel van zelf, dat er haast geen Gramineeën 
zijn, die in zulke enorme hoeveelheden, op zulke uitgestrekt- 
heden dicht bijeen voorkomen, als juist de granen. 
Het ontstaan van deze rassen zou men dan in dit geval mis- 
schien als een gevolg van de cultuur moeten opvatten. KLEBAHN 
heeft een geval beschreven, waarin men als ‘t ware het ontstaan 
van zoo’n gewoonteras (bij een roestzwam) onder invloed van 
de cultuur heeft kunnen waarnemen. 
Bij sommige geslachten is men nog verder op de zaak inge- 
gaan, en heeft men zeer nauwkeurige onderzoekingen ingesteld 
betreffende de specialisatie binnen één geslacht. Dit deed b.v. 
Reep ') in een uitgebreid onderzoek voor het geslacht Triticum 
en Avena, waardoor hij in hoofdzaak zijn vroeger verkregen 
resultaten kon bevestigen en bovendien aantoonde, dat er bij de 
verschillende soorten en variëteiten binnen één geslacht nog 
weer een groot verschil in vatbaarheid bestaat t.o. van een 
bepaald ras van de schimmel. SALMON *) deed hetzelfde voor 
1) Zie Agricultural Experiment Station, Research Bulletin 23, Columbia, 
Missouri 1916. 
2) E. S. SALMON, Recent Researches on the Specialisation of Parasi- 
tism in the Erysiphaceae. „The New Phytologist”, Vol IL 1904, 
