146 
schimmel laat zich b.v. wel van B. hordeaceus op B. secalinus 
overenten, daarom is deze pijl eveneens volgetrokken; uit de 
breuk °/, blijkt echter, dat er van de 22 infecties slechts 9 
geslaagd zijn. Bij andere soorten is het echter geheel onmoge- 
lijk de schimmel over te brengen. Zoo b.v. van B. racemosus 
op B. commutatus. Dit gelukt noch in de ééne, noch in de andere 
richting, hetgeen is uitgedrukt door de stippellijnen tusschen 
deze beide soorten; de bijgevoegde breuken (®/,3 en °/,») geven 
aan, dat er 43, respec. 12 entingen gedaan zijn, doch dat geen 
enkele daarvan infectie heeft teweeg gebracht. Tusschen B. 
racemosus en B. hordeaceus bestaat weer een andere verhouding: 
blijkbaar laat de zwam zich zeer gemakkelijk van B. racemosus 
op B. hordeaceus overbrengen (**/34!), in omgekeerde richting 
is het echter onmogelijk (°/,;). Nu doet zich het volgende op- 
merkelijke verschijnsel voor: Treffen we de zwam in de natuur 
aan op B. racemosus, dan blijkt het onmogelijk met haar coni- 
diën B. commutatus te besmetten; direct kan zij dus daar 
niet op over gaan. Op B. hordeaceus echter wel, en blijkens de 
infectieproeven zeer gemakkelijk; ontwikkelt zich nu de schim- 
mel uit de racemosus-conidiën op B. hordeaceus, dan blijkt, dat 
de conidiën van de zwam op deze voedsterplant wel degelijk 
in staat zijn B. commutatus te infecteeren. De zwam kan dus 
van B.racemosus niet direct B. commutatus bereiken, doch 
wel langs een omweg, via B. hordeaceus. Deze laatste 
voedsterplant vormt dus als ’t ware een brug, 
vndr. de term „overbruggende soorttomdimnien 
voorafgaande volgt b.v. dat, indien gezonde planten van B. 
commutatus omgeven zouden zijn door een aantal exemplaren 
van B. racemosus, behebd met Erysiphe graminis, zij daardoor 
niet besmet zouden worden; de aanwezigheid van een 
gezonde plant van B. hordeaceus zou echter onder deze 
omstandigheden voldoende kunnen zijn, om de planten van 
B. commutatus ziek te maken; immers dit ééne exemplaar zou 
