152 
richt ís een ras te kweeken, dat ím muun voor of althans 
in hooge mate resistent tegen deze ziekte is. Ik herinner 
U b.v. aan den ontzaggelijken arbeid, die men er aan besteed heeft 
aardappelvariëteiten te kweeken, resistent tegen Phytophthora- 
aantasting. Ook in dit opzicht is de studie van deze aardappel- 
ziekte — zoo ontzettend als het kwaad zelf in sommige tijden 
in zijn gevolgen was — van het grootste belang geweest voor. 
de ontwikkeling der wetenschap. 
Het kweeken van d.g. immune variëteiten van een cultuur- 
gewas is om zoo te zeggen wel de ideale wijze van het bestrij- 
den der plantenziekten, immers, volgens het oude gezegde, is 
het beter een ziekte te voorkomen, dan die te genezen. 
Het is echter reeds herhaaldelijk gebleken, dat men er vol- 
strekt niet op kan rekenen, dat de immuniteit van blijvenden 
aard is; integendeel : reeds meermalen is het voorgekomen, dat 
variëteiten, die aanvankelijk in hooge mate resistent waren, 
later weer zeer vatbaar werden, waarbij het dikwijls moeilijk 
is uit te maken, welke factoren zich wijzigden. Vaak ook is het 
winnen van een d.g. immune variëteit een uiterst moeilijk op 
te lossen probleem. Men heeft bij het kweeken van nieuwe 
rassen met zoovele factoren rekening te houden; somtijds ver- 
krijgt men immune rassen, die echter door andere eigenschappen 
ongeschikt zijn voor de cultuur, terwijl het bijkans onmogelijk 
blijkt de immuniteit met de andere gewenschte eigenschappen 
in één ras te vereenigen. Maar er is reeds veel gewonnen, als 
men er in slaagt een resistent ras te kweeken, dat ook 
overigens goede eigenschappen bezit. 
Immuniteit en resistentie worden vaak met elkaar 
verward, doch het is noodig deze beide begrippen goed uit elkaar 
te houden. Men noemt een plant immuun (onvatbaar), voor een 
bepaalde parasitaire aantasting, wanneer het den parasiet onder 
normale omstandigheden nooit gelukt, in die plant binnen 
te dringen, noch haar ook maar in de geringste mate te doen 
