153 
lijden. Van resistentie spreekt men, wanneer een plant, of een 
gewas niet bepaald onvatbaar is, maar een zeker „weerstands- 
vermogen” heeft, zoodat de aantasting in den regel geen ernstigen 
vorm aanneemt en dus ook de aangerichte schade niet groot 
is. Zmmuniteit, zou men dus kunnen zeggen, is een volko- 
men resistentie, waardoor reeds iedere aanval 
mamsden parasiet inzijneerste begin gestuit 
wordt. Zoo is (zie het diagram p. 145) Bromus racemosus 
immuun voor het ras van Erysiphe graminis op Bromus hor- 
deaceus, daarentegen is Bromus hordeaceus in hooge mate vat- 
baar voor de schimmel op Bromus racemosus; de hop is im- 
‘_muun voor Sphaerotheca Humuli op de onkruiden enz. Bij de 
onderscheiding der biologische rassen hebben we dus hoofd- 
zakelijk met immuniteit te maken. Vragen we nu waardoor de 
eene Bromus-soort onvatbaar is voor de meeldauw van de 
andere, waardoor de rogge wel vatbaar is voor moederkoren 
van het reukgras en niet van het raaigras, waarom het witroest 
(Cystopus candidus) zonder eenige bezwaren van de eene kruis- 
bloemige plant op de andere overgaat, dan moeten we er op 
antwoorden, dat we daar nog zéér weinig van weten. 
Ik zeide U reeds in den aanvang, dat men ook wel spreekt 
van physiologische rassen. Van biologie spreekt 
men vooral dan, als men een organisme beschouwt in betrek- 
king tot zijne omgeving en ’t oog vestigt op eigenaardigheden 
in zijn bouw, die het geschikt maken voor die omgeving en 
vooral ook op betrekkingen tot andere levende wezens, (denk 
b.v. aan de biologie der bloemen, bestuiving door insekten enz); 
en omdat nu de verhouding van parasiet tot voedsterplant ook 
een d.g. betrekking is, spreekt men van „biologische rassen”. 
Physiologie noemt men de wetenschap, die in de eerste 
plaats hare aandacht wijdt aan het organisme zelf en de krachten, 
die er in werkzaam zijn. Spreekt men vanphysiologische 
rassen, dan bedoelt men derhalve, dat de physiologische eigen- 
