154 
schappen dezer rassen verschillen moeten, dat er verschil moet 
zijn b.v. tusschen de werking van de schimmel, die Bromus 
racemosus aantast, en diegene, die Bromus commutatus aantast. 
Wat dat zijn voor eigenschappen, waarin die werkingen bestaan, 
dit is iets waar men nog zeer weinig van weet. Zooveel is wel 
reeds gebleken, datde echte fmmuniteit, waarmede wij bij 
de specialisatie van het parasitisme te doen hebben, niet afhangt 
van allerlei uitwendige factoren, zooals dikte van de opperhuid, 
dichtheid van beharing en d.g. Weliswaar kan een bepaald 
ras door min of meer toevallige omstandigheden aan een ziekte 
ontsnappen (b.v. tijd van den bloei), of wel door zekere eigen- 
aardigheden in zijn bouw. Zoo is b.v. openbloeiende gerst vat- 
baar voor stuifbrand, gesloten bloeiende niet; er is vaak beweerd 
— hoogstwaarschijnlijk wel ten onrechte —, dat aardappelen 
met een dikken schil minder vatbaar zouden zijn voor Phyto- 
phthora infestans, dan die met een dunne, en zoo al meer. Met 
echte immuniteit heeft dit alles echter weinig te maken. 
Een fraai voorbeeld van hetgeen ik hier bedoel, vinden we 
in de volgende door FREEMAN !) meegedeelde proeven: 
Men onderzocht in hoeverre of de alkaliteit van den bodem van 
invloed was op de vatbaarheid van gerst voor roest. Hiertoe 
werd een bepaalde variëteit van gerst gekweekt in gronden van 
verschillende alkaliteit. Men infecteerde de planten door ze te 
besproeien met water, waarin de roestsporen verdeeld waren 
en vond nu, dat in het algemeen de gerst van de gronden met 
hoogere alkaliteit meer roest vertoonde dan die van de gronden 
met lagere alkaliteit. Toch werden ook deze, wáár de infectie 
gelukte, in hevige mate aangetast. Het bleek nu, dat de geringere 
aantasting ongetwijfeld hieraan toegeschreven moest worden, 
dat zich bij de gerst, in den sterk alkalischen bodem de was- 
achtige stof op de bladeren sterker ontwikkelde, zoodat het 
1) E. M. FREEMAN, Resistance and Immunity in Plant Diseases, Phy- 
topathology Vol. 1, 1911. 
