155 
water met de sporen er meer afrolde, waardoor natuurlijk veel 
infectiemateriaal verloren ging. We zien in dit geval, dat oogen- 
schijnlijk de vatbaarheid voor de roestaantasting minder werd 
door de hoogere alkaliteit; dat dit toch feitelijk niet zoo is, 
en dat men niet eens zou kunnen spreken van een meerdere 
resistentie, blijkt daaruit, dat de roest zich — als de infectie 
gelukte — bij hoogere alkaliteit even sterk ontwikkelde als bij 
de lagere. 
Hiermede is natuurlijk niet gezegd, dat de bemesting niet van 
invloed zou kunnen zijn op de meer of mindere vatbaarheid 
der planten voor bepaalde schimmelziekten; volgens algemeene 
ervaring houdt men het er voor, dat dit inderdaad wel het 
geval is en onderzoekingen, hebben dít bevestigt. Zoo heeft 
o.a. RIVERA !) een interessant onderzoek ingesteld naar de 
oorzaken, die de granen vatbaar maken voor de aantasting 
door Erysiphe graminis. Hij komt tot de conclusie, dat de 
kiembuizen vooral dan naar binnen dringen, wanneer door een 
of andere oorzaak de turgor in de bladeren afneemt. „Wanneer 
graanculturen, met of zonder bemesting, in een zeer vochtige om- 
geving gehouden worden, waarin hun turgor niet kan afnemen, 
is het onmogelijk deze planten te infecteeren met de meeldauw; 
indien we vervolgens de culturen blootstellen aan een plotselinge 
en aanzienlijke temperatuursverhooging, zullen de planten, voor- 
zien van een complete bemesting, eene vermindering van turgor 
en ten slotte verwelking vertoonen, terwijl de niet bemeste, 
zelfs wanneer ze geteeld zijn in gronden, die zeer arm zijn aan 
voedingszouten, turgescent en recht op blijven, wanneer althans 
de stijging in temperatuur niet te buitensporig is”. Volgens 
RIvERA is dit verschil hieraan toe te schrijven, dat de planten 
die bij rijkelijke bemesting zijn grootgebracht, een veel minder 
1) V. RIvERA, Ricerche sperimentali sulle cause predisponenti il fru- 
mento alla „nebbia” (Erysiphe graminis D. C.). Memorie della R. Stazione 
di Patologia Vegetale, Roma, 1915. 
