156 
ontwikkeld wortelsysteem hebben, dan diegene, die in armen 
bodem zijn opgegroeid, terwijl juist het bovenaardsche deel 
van de eerstgenoemde veel méér ontwikkeld is. Dientengevolge 
wordt bij deze planten het evenwicht tusschen wateropname 
en verdamping veel eerder verbroken; het gevolg is verslapping, 
vermindering van de turgor, en juist hierdoor worden zij vatbaar 
voor de meeldauwinfectie. 
Andere onderzoekers weer hebben verband gezocht tusschen 
de chemische eigenschappen van het celvocht en de meerdere of 
mindere vatbaarheid. Volgens AVERNA-SACCA !) b.v. wordt de 
resistentie van verschillende variëteiten van druiven voor meel- 
dauw en Peronospora in de eerste plaats bepaald door de 
zuurgraad van het celvocht; uit zijne onderzoekingen blijkt dat 
deze bij de resistente variëteiten aanzienlijk hooger is dan bij 
de vatbare. 
Het is echter wel zéér waarschijnlijk, dat de echte immuniteit, 
waarmede wij bij de biologische rassen te doen hebben, door 
andere factoren bepaald wordt en noch door beharing, anato- 
mische structuur, dikte van de epidermiswand, noch door physi- 
sche of chemische eigenschappen van het celvocht zich laat 
verklaren. Waaraan haar echter dan wel toe te schrijven? 
Het onderzoek van deze dingen is nog in zijn beginstadium, 
maar men heeft toch al een aantal waarnemingen gedaan, die 
hier licht op werpen. Zoo b.v. heeft men opgemerkt, dat de 
kiembuizen van sporen van brandzwammen bij verscheidene 
planten door de huidmondjes naar binnen dringen, zonder dat 
de infectie verder ging. Deze werd dus feitelijk door een werking 
van de planten gestuit. Blijkbaar berust dus het geheele probleem 
van de infectie op zeer gecompliceerde betrekkingen tusschen 
den parasiet en de voedsterplant; men heeft dit wel zoo 
1) R. AVERNA-SACCA, L'acidita dei succhi della piante in rapporto alla 
resistenza contro gli attacchi dei parassiti. Staz. sper. agr. it. XLIII, 1910, 
