11 
zeef naar binnen te spoelen; men behoeft dan niet telkens te 
wegen, doch kan, als eenmaal de maat door een kenteeken is 
aangegeven, het kannetje eenvoudig tot dat teeken vullen. Daar 
het loodarseniaat zwaarder is dan water, zinkt het betrekkelijk 
vlug naar den bodem; men moet dit voorkomen door onder 
het spuiten telkens de op den rug gedragen sproeier krachtig te 
schudden. Door er een paar groote stuiters in te werpen, die 
op den bodem blijven rondrollen, wordt het bezinken daarbij 
nog meer tegengegaan. 
Een groot bezwaar, dat steeds geopperd wordt tegen het 
gebruiken van een vergif als loodarseniaat, is het gevaar. 
Ofschoon men er dikwijls overdreven bang voor is, kan niet 
ontkend worden, dat in handen van zorgeloozen inderdaad 
eenig gevaar bestaat. Men houde daarom zijn voorraad achter 
slot, en zorge, dat er geen kinderen of huisdieren bij kunnen 
komen. Voor het inademen van dampen of de aanraking met 
eventueele wondjes aan de handen behoeft men niet bevreesd 
te zijn: loodarseniaat is een maaggif en werkt alleen doodelijk, 
als het in de maag komt. Het eenige, wat het gebruik zou 
kunnen beletten, is de kans op vergiftiging van onderkultuur; 
wanneer onder de boomen vruchten of groenten staan, die 
binnen 5 weken na het spuiten geoogst zullen worden, mag 
men daarom dit middel niet aanwenden. 
Waar men gras onder de boomen heeft zal men goed doen 
het vee een dag of 14, bij droogte iets langer, uit den boomgaard 
te houden, tot het gras weer is doorgegroeid 
Overigens zijn, naar bij opzettelijke proeven in Amerika 
gebleken is, althans sclfapen en paarden niet zeer vatbaar 
voor arsenicumvergiftiging; men zette deze dieren vast onder 
pas zwaar besproeide boomen, zoodat veel meer vloeistof op 
het gras was terecht gekomen, dan bij de gewone bespuitingen ; 
zij aten van het nog vochtige gras zonder er eenige nadeelige 
gevolgen van te ondervinden. 
