13 
die zich door het opeten van allerlei eieren en overwinterende 
insekten hoogst verdienstelijk maken, verslinden een groot 
aantal der ingesponnen Carpocapsa-rupsen. Dit is ten duidelijkste 
gebleken in boomgaarden, waar men de vangbanden den ge- 
heelen winter liet zitten; overal pikten de meezen deze dan 
stuk om er de rupsen uit weg te halen. Niet genoeg kan dus 
worden aanbevolen deze vogels door het verschaffen van nest- 
gelegenheid tot vestiging in den boomgaard te bewegen. Men 
zie hiervoor de brochure „Vogelcultuur”, door G. WoLpa, gratis 
verkrijgbaar bij de Directie van den landbouw te ’s-Gravenhage. 
Andere, op wormstekigheid gelijkende beschadigingen. Een be- 
schadiging, die vaak met de echte wormstekigheid wordt ver- 
ward, is die, veroorzaakt door de zaagwespen Hoplocampa 
testudinea KLuUG. aan appel en Hoplocampa brevis HTG. aan peer. 
Deze wespjes zijn + 4 m.M. lang, de kleur is roodachtig geel 
met zwarte bovenzijde; zij hebben 4 doorzichtige vleugeltjes. 
De tijdens den bloei vliegende wijfjes leggen hare eieren 
op het vruchtbeginsel; na hoogstens 14 dagen komen er z.g. 
bastaardrupsen uit. Deze zijn te onderscheiden van echte rupsen 
door hun ronden kop en het grootere aantal buikpooten, nl. 
6 paar. De kleur is roomwit, de kop bruinzwart. In de zeer 
jonge vruchtjes worden grootere gangen, eigenlijk holten, ge- 
vreten, die met de uitwerpselen gevuld zijn. (Zie PI. V, afb. 2). 
Meestal vindt men één, maar dikwijls ook meerdere bastaardrupsen 
in een vrucht. De vruchten met de bastaardrupsen vallen af, of 
deze kruipen er uit en laten zich vallen; zij kruipen dan in den 
grond, spinnen een cocon, waarin zij overwinteren en verpoppen 
het volgend voorjaar. Andere bestrijdingsmiddelen dan vernie- 
tigen der aangetaste vruchtjes zijn niet bekend; met arsenicum 
bespuiting zijn nog geen proeven genomen. 
Minder dikwijls vindt men in appelen een vrij groot aantal 
fijne kronkelende gangen in het vruchtvleesch, veroorzaakt 
door de hoogstens 7 m.M. lange rupsjes van het appelmotje 
