14 
Argyresthia conjugella ZeLL.; deze rupsjes verlaten in den 
herfst evenals Carpocapsa de appelen om in den grond, aan 
het gras of aan afgevallen bladeren in een spinsel te over- 
winteren; overwintering aan den stam komt minder vaak voor. 
In de bewaarplaatsen verpopt het diertje wel in de vruchten. 
Het is in ons land eenige malen aangetroffen, maar schijnt toch 
bij ons betrekkelijk zelden de appelen aan te tasten. 
Algemeener is de beschadiging van de jonge peertjes door 
galmuglarven; in de bultig opgezwollen vruchtjes („dikkoppen’’) 
vindt men dan een aantal kleine, witte, poot- en koplooze 
maden. (Zie PI. V, afb. 3.) Tegen deze plaag is nog geen afdoend 
middel gevonden. 
Enkele malen worden tenslotte nog in appelen en peren de 
kromme, witte, pootlooze, doch van een bruinen kop voorziene 
larven van een paar snuitkeversoorten gevonden; deze schade 
is van weinig beteekenis. 
Wie twijfelt, met welke plaag hij te doen heeft, zende eenige 
aangetaste vruchten met de diertjes er in naar het Instituut voor 
Phytopathologie. 
T. A.C, SCHOEMERSE 
Wageningen, Juli 1917. 
Verklaring van Plaat V. 
Afb. 1. _Carpocapsa pomonella L. Rechts boven: vlinder; daaronder rups 
en pop. Links boven: „wormstekige“ appel met rups. Rechts onder: vlinder 
in rust en ledige pophuid. Links onder: pop in holte onder de bast. (Uit 
BREHMS Tierleben, 4te Auflage; Die Vielfüssler, Insekten und Spinnenkerfe.) 
Afb. 2. Appeltjes, uitgehold door de appelzaagwesp. 
Afb. 3. Jonge peer, waarin maden van de peregalmug; rechts galmug, 
zwak, en made, sterk vergroot. 
2 en 3 naar Vv. D. BROEK & SCHENK „Ziekten en Beschadigingen der Tuin- 
bouwgewassen“. Clichés welwil. afgest. d. J. B. Wolters’ U. M., Groningen. 
