HET WIT IN DE ROZEN. 
Het zoogenaamde „wit” of „meeldauw” der rozen wordt ver- 
oorzaakt door een echte meeldauwzwam, die we kennen onder 
den naam Sphaerotheca pannosa. Ik zeg echte meeldauwzwam, 
omdat er ook valsche meeldauwzwammen zijn, waarvan er een 
eveneens op de rozen wordt gevonden, maar gelukkig heel wat 
zeldzamer dan de echte, omdat zij zóóveel moeilijker is te be- 
strijden. 
Zonder zich te verdiepen in andere verschilpunten, kan de 
practicus deze beide schimmelgroepen hieraan onderscheiden, 
dat de echte geheel buiten op de aangetaste organen leven en 
daaruit slechts door middel van in de bladopperhuid doorge- 
drongen zuignapjes voedsel putten, terwijl de valsche meel- 
dauwzwammen in de plantenorganen woekeren en alleen haar 
vruchtdragers daarbuiten vormen. Men voelt de practische waarde 
van deze onderscheiding: echte meeldauwzwammen zijn met 
bestrijdingsmiddelen heel wat beter te benaderen dan de valsche. 
Vroeger zei men dientengevolge, dat een echte meeldauwzwam 
met behulp van zwavel en een valsche met Bordeauxsche pap 
was te bestrijden. Dit gaat ook thans nog wel op, maar ik raad 
het gebruik van zwavel slechts zelden meer tegen het wit in de 
rozen aan, doch daarover straks. 
Het wit wordt bij de rozen niet slechts op de bladeren ge- 
vonden, maar ook op scheuten, knoppen en bloemstelen en zelfs 
op kelkbladeren en bottels. Behalve bij polyantharozen, waar vaak 
de bloemknoppen het eerst dik in het wit zitten, worden ge- 
woonlijk de bladeren het eerst aangetast. De eerste kenteekenen 
