Pi 
is van het ontstaan van een geil gewas, zal het optreden van 
het wit niet weinig in de hand werken, terwijl daarentegen 
een ruime hoeveelheid kali en fosforzuur in den bodem een 
stevig gewas doet vormen, dat minder onder de ziekte lijdt. 
Niet overal is voorts de bodem in den meest gunstigen toestand 
en dient ook hieraan aandacht te worden geschonken. Een 
goede structuur en watercapaciteit zijn evenzeer noodzakelijk als 
een geëigende stand van het grondwater, dat ik liefst niet te 
hoog zie, want er groeien beter rozen op een ietwat hoogen 
dan op een te lagen en te natten grond. Een zure bodem is 
voor rozen zeer ongeschikt en dient door ontwatering en het 
toedienen van kalk te worden verbeterd. Rozen zijn overigens 
voor eene kalkbemesting in het algemeen dankbaar, zoodat 
we die meermalen kunnen toedienen, wanneer de bodemtoestand 
zulks toelaat. 
Voorts wil men aan den onderstam invloed toekennen op de 
mate van vatbaarheid der rozen voor het wit. Eens is be- 
weerd, dat rozen op bastaard-rugosa van den meeldauw niet 
zouden hebben te lijden. Dit nu is allerminst bewezen ; en zelfs 
in hoeverre van eenigen invloed van den onderstam mogelijk 
inderdaad sprake zou kunnen zijn, is, zoover ik weet, tot heden 
niet onderzocht, en bij de groote massa variëteiten, die we 
onder de rozen kennen, ook niet gemakkelijk vast te stellen. Wat 
echter wêl geheel juist is, is dat de bastaard-rugosa zelf vrijwel 
onvatbaar is voor het wit, althans nimmer in eenigszins belang- 
rijke mate door mij is aangetast gezien. En zoo zullen meerdere 
waarnemingen betreffende mindere of „meerdere vatbaarheid 
van eenige soorten en variëteiten zijn te doen. Betrouwbare 
gegevens ken ik omtrent deze materie echter niet. 
Gedurende den geheelen zomer heeft uitbreiding van de 
ziekte plaats door sporen, die op de aangetaste organen worden 
gevormd en gemakkelijk verstuiven. Bij voortdurend regenweer 
met grooten neerslag spoelen deze sporen gemakkelijk weg, 
