18 
zooals ik boven reeds schreef en wordt de ontwikkeling der 
zwam en de vorming van sporen in het bijzonder tegengewerkt. 
Tegen het najaar worden vruchtlichamen gevormd (peritheciën), 
waarin sporen besloten zitten, die eerst het volgende voorjaar 
zullen ontsnappen. Aldus kan de zwam overwinteren. Dat is 
echter niet de eenige manier, want ook Sphaerotheca pannosa 
kan, evenals vele andere meeldauwzwammen, overwinteren 
door middel van zwamdraden, die tusschen de schubben der 
rozenknoppen een veilige schuilplaats vinden. Als uit deze 
knoppen in het voorjaar scheuten zich ontwikkelen, groeit de 
zwam meteen mee en tast de jonge bladeren aan. Gewoonlijk 
ziet men echter slechts enkele scheuten aldus vroegtijdig aan- 
getast, wat heel sterk uitkomt bij het wit in appelboomen en 
bij den meeldauw in het eikenhakhout, waar vóór St. Jan van 
deze ernstige ziekte gewoonlijk weinig te zien is. We kunnen 
van de kennis omtrent deze eigenaardige overwinteringswijze 
echter eenig profijt trekken, door vroegtijdig de bestrijding ter 
hand te nemen en door de besmette organen zooveel mogelijk 
te verwijderen. 
Sphaerotheca pannosa tast ook den perzik aan en in het jaar- 
verslag over 1913 van het Instituut voor Phytopathologie vind 
ik melding gemaakt van het voorkomen van deze zwam op 
abrikoos. Practici, en ook ikzelf, hebben echter wel waarge- 
nomen, dat perziken, die groeiden in de nabijheid van door het 
wit aangetaste rozen, niet besmet werden en ook het omgekeerde 
is wel eens gezien. Ik kwam daardoor tot de vraag, of wellicht 
van rassen sprake kon zijn '), waarop ik kort daarna een ant- 
woord kreeg in een referaat in het „Zeitschrift für Pflanzen- 
krankheiten”, Heft 3—4, 1916, betreffende een onderzoek van N. 
WORONICHINE, waaromtrent deze in het „Bulletin trimestriel de 
!) Zie afl. 3 van het Tijdschrift over Plantenziekten 1917, waar de heer 
H. A. A. VAN DER LEK schreef over biologische of physiologische rassen 
bij plantenparasieten. 
