169 
nog niet verklaarde verschijnsel, dat sommige gewassen 
na een paar jaren op denzelfden grond verbouwd te zijn 
geweest, daarop niet meer voort willen, zonder dat van 
parasitaire aantasting sprake is, komt bij tabak niet voor, 
althans niet hier te lande. Integendeel, volgens de planters 
wordt een perceel, waarschijnlijk dank zij de bewerking en 
bemesting, pas goed, als er een jaar of wat tabak opgestaan 
heeft. Men kan hier dus bijna spreken van een ideaal 
toestand; het is van harte te hopen, dat deze toestand 
bestendigd blijft, en daarom is het van het grootste belang 
voor alle tabaksplanters, dat zij bekend worden met het 
gevaar, dat het stengelaaltje hunne gronden voor de tabaks- 
cultuur, zooal niet geheel, dan toch voor verscheidene 
jaren onbruikbaar zou kunnen maken. En dat dit gevaar 
niet denkbeeldig is, blijkt uit de boven reeds genoemde 
plotseling opgekomen bedreiging der narcissencultuur; het 
is dus voor alles zaak, dat besmetting van de tabaksgronden, 
die nu nog, met uitzondering van een aantal velden in 
Deest, vrij schijnen te zijn, voorkomen wordt. 
Reeds in October van het vorige jaar zond de heer 
THeEUssEN, hoofd der school te Deest (bij Druten in het 
Land van Maas en Waal) een zieke tabaksplant naar het 
Instituut, waarin toen ook stengelaaltjes werden aangetroffen. 
Dit werd den heer T. bericht, maar verder werd niet op de 
zaak ingegaan, totdat dit jaar de heer W. Ariens ons een 
plant toezond, waarvan het onderzoek mij werd opgedragen. 
Het was een flink ontwikkelde, dikke stam, met goed 
ontwikkeld wortelstelsel; de ziekteverschijnselen bij deze 
plant waren typisch voor de aangetaste planten, zooals mij 
later bleek, waarom ik ze hier in bijzonderheden beschrijf. 
Vlak boven den grond was de bast tot op een hoogte van 
+ 15 cM. ernstig ziek; bij den wortelhals was zij geheel 
verdwenen; hooger op hingen nog rottige resten langs 
den stam‘ terwijl nog verder naar boven de bast donker 
bruin tot zwart was geworden; op dat gedeelte verkeerde 
