174 
enkele maal in onderaardsche stengeldeelen of verdikte 
penwortels, doch nimmer in de eigenlijke wortels. (In deze 
laatste organen leven het bieten- of haveraaltje en het 
wortelaaltje.) Het stengelaaltje tast allerlei kultuurgewassen 
aan, zooals rogge, haver, uien, klaver, lucerne, erwten, 
aardappel, boekweit, tuinboonen, stamboonen, spinazie, an- 
jelier, primula, tabak, phlox, weeverkaarde; verder ook 
allerlei wilde grassen en onkruiden, als reukgras, beemdgras, 
kraailook, bieslook, witbol, guichelheil, herderstaschje, koren- 
bloem, melkdistel, weegbree, duizendknoop, ooievaarsbek, 
vergeet-mij-niet. 
De volwassen aaltjes zijn palingvormig, 1 à 1!/, mM. 
lang en slechts + Ys mM. breed, zoodat zij met het bloote 
oog bijna onzichtbaar zijn. In de mondholte bevindt zich een 
holle stekel, die dient om de plantencellen aan te steken 
en het sap er uit te zuigen. De aaltjes worden in de plant 
volwassen, paren daar, leggen eieren en sterven. Een tijd 
lang voor de plant sterft, hetzij in den herfst op normale 
wijze, hetzij door de werking der aaltjes, trekken de kleine 
parasieten er uit en in den grond. Vinden zij daar niet 
voldoende voedsel, en is de grond niet vochtig, maar droog, 
dan kunnen zij geheel uitdrogen, en in een toestand van 
latent leven overgaan, waarin zij minstens 4 jaren kunnen 
verblijven, misschien wel langer. Indien de planten snel 
zijn afgestorven, zoodat de aaltjes geen tijd hadden er uit 
te trekken, kunnen deze in de plant uitdrogen, en dus 
kunnen droge plantenresten aaltjes in latenten levenstoe- 
stand bevatten. Zoo kunnen b.v. de aaltjes met stroo, dat 
in den mest zit, op andere akkers worden overgebracht. 
Door proeven is gebleken, dat aaltjes, die geruimen tijd 
in een bepaald gewas geleefd hebben, niet gemakkelijk 
op groote schaal een ander gewas aantasten. 
Zoo zal dus b.v. haver na rogge die hevig door stengel- 
aaltjes heeft geleden, in den aanvang niet zoo heel erg 
worden aangetast, doch na eenige generaties hebben de 
