175 
aaltjes zich meer en meer aangepast en neemt dus ook de 
aantasting toe. 
De besmetting kan plaats hebben, doordat de aaltjes zelf 
door den grond kruipen, vandaar dat de plekken ‘in de 
akkers steeds grooter worden. Veelal wordt zij van den 
eenen akker naar den anderen overgebracht door de men- 
schen; in kluiten aarde nl, die aan de schoenen of klom- 
pen, aan gereedschap en werktuigen, aan de hoeven der 
paarden en de wielen zijn blijven zitten, kunnen zich aaltjes 
bevinden, welke met die aarde worden overgebracht op de 
akkers, waar men zich van de besmette akkers heen be- 
geeft. Deze wijze van besmetting moet men dus voorkomen; 
tegen overbrenging met stroomende waterloopjes, die bij 
zware regens op de akkers kunnen ontstaan of door den 
wind, die op zandgrond aaltjes van de oppervlakte kan 
opnemen, is natuurlijk niets te doen. 
Een der eerste vragen, die gedaan worden, wanneer men 
verneemt, dat de grond besmet is met een of anderen 
parasiet, in dit geval met aaltjes, is: of er geen middel is 
om den grond mede te behandelen, dat de aaltjes doodt ? 
Ongetwijfeld zijn er wel chemische stoffen, die de aaltjes 
niet kunnen verdragen, maar het aanwenden van deze in 
den grond ‘op eenigszins groote schaal brengt groote 
moeilijkheden mede. Natuurlijk moet men een stof kiezen, 
die geen nadeelige werking uitoefent op den lateren 
plantengroei. Om den grond er zoodanig mede te drenken, 
dat werkelijk alle aaltjes er mede in aanraking komen, is 
een zoo groote hoeveelheid vloeistof noodig, dat niet alleen 
voor den aankoop van het chemische middel een vrij groot 
bedrag noodig is, maar bovendien ook de bewerking, de 
aanvoer van water, enz. veel werkloon eischen, terwijl de 
gesteldheid van den grond er niet beter op wordt. Met 
vaste stoffen, een poeder b.v, bereikt men nog minder, 
daar binnen in kleine aardkluitjes het poeder niet zal 
zal doordringen. Er blijft dus alleen over, gebruik te maken 
