177 
deze mogelijkheid niet uitgesloten is. Men moet daartoe 
breken met de gewoonte, de afgepluke stammen op het 
veld te laten staan uitdrogen tot het volgend voorjaar, 
wanneer zij voor brandstof worden gebruikt. Door deze 
handelwijze toch stelt men zoo ongeveer alle in de zieke 
planten aan weze aaltjes in staat deze, naarmate de stronken 
afsterven, successievelijk te verlaten en zich in den grond 
te begeven; men kan er dan volkomen zeker van zijn, dat 
de grond, zooals men het wel noemt, vergeven wordt van 
de aaltjes, zoodat een vatbaar gewas het volgend jaar 
stellig wordt aangetast; in verband met het boven gezegde 
over het niet zeer groote aanpassingsvermogen der aaltjes, 
zal men direct inzien dat men door den voortdurenden ver- 
bouw van tabak voor deze diertjes den meest gunstigen 
toestand schept. Als men echter direct na den pluk der 
dieven de stronken uittrekt en liefst verbrandt, dan zal 
men ongetwijfeld millioenen aaltjes daardoor onschadelijk 
maken. De kans bestaat, dat uit het onderste rotte ge- 
deelte der planten reeds aaltjes in den grond zijn getrokken, 
maar uit de aanwezigheid der wormpjes dicht bij den top 
der dieven blijkt wel, dat de neiging bestaat, zich nog 
steeds verder naar boven in de plant te verplaatsen. Het 
laat zich dus verwachten, dat zoo al niet alle, dan toch 
een groot deel der aaltjes op deze wijze verwijderd worden. 
In aansluiting hierbij moet men reeds tijdens den groei 
er voor zorgen, dat geen aangetaste bladeren of dieven 
achteloos op den grond tusschen de planten worden neer- 
geworpen. Indien men de stronken niet direct kan ver- 
branden, kan men ze desnoods op een plaats, waar de 
aaltjes niet veel kwaad kunnen doen, midden in een boom- 
gaard b.v. neerwerpen om ze in het voorjaar te verbranden. 
Een tweede maatregel, die echter alleen zal kunnen 
worden toegepast, als de aard van den ondergrond dit 
toelaat, is diep onderbrengen van den bovengrond ; daardoor 
toch worden de aaltjes in de diepte gebracht, waar het 
