26 
naam Cronartium ribicola draagt. Toch is het eene en 
dezelfde zwam, die èn de blaasroest van Pinus Strobus èn 
de roest op de bladeren van zwarte bessen veroorzaakt. 
Zij gaat nl. over van Pinus op bes en van bes weer op 
Pinus enzoovoort. 
Niet alle soorten van roestzwammen echter verwisselen 
van voedsterplant, sommige leven steeds op hetzelfde ge- 
was. Dit is bijvoorbeeld het geval met de roestziekte van 
rozen, en aldus is het ook bij de roest van boonen van het 
geslacht Phaseolus, waartoe onze snijboonen en prinsesse- 
of slaboonen behooren. Bij deze gewassen worden dus 
verschillende vormen, die aan de roestzwammen eigen 
zijn, op één en dezelfde aangetaste plant en vaak zelfs op 
hetzelfde zieke plantendeel gevonden. We willen dit bij de 
boonen eens nagaan, waar we dus met een éénhuizige 
roestzwam hebben te maken, terwijl de bovengenoemde 
Peridermtum strobi tweehuizig is. 
Allereerst vinden we aan de onderzijde der bladeren van 
boonen, die door Uromvces appendiculatus zijn aangetast, 
lichtgele of witachtige puistjes, die men in den tuinbouw 
niet vaak opmerkt, omdat zij weinig opvallen, terwijl het 
loof nog niet doet vermoeden dat het ziek is. Men noemt 
dezen vorm der ziekte het „kalk”. De puistjes zijn aecidiën, 
dat zijn vruchtlichamen, waarin zoogenaamde aecidiosporen 
worden gevormd, die eveneens wit zijn en die naar buiten 
komen als een wit stof en nieuwe besmetting kunnen 
veroorzaken. 
Kort na het „kalk” zien we op dezelfde bladeren kaneel- 
kleurige hoopjes verschijnen. Deze hoopjes bestaan uit 
zoogenaamde uredosporen, die men ook wel „zomersporen” 
noemt. Deze sporen kunnen evenals de aecidiosporen aan- 
stonds nieuwe besmetting veroorzaken. De tuinbouwers 
in enkele streken noemen dezen vorm van de ziekte „snuif, 
welke benaming gemakkelijk te verklaren is, evenzeer als 
die van „roest,’ die meer algemeen gebruikelijk ís. 
