Dye) 
zieke boonen konden worden geplukt. De ziekte komt dan 
ook verreweg het meest voor bij stamboonen, hetzij dat 
dit prinsesse- dan wel snijboonen zijn. Zeer sterk zag ik 
de ziekte voor enkele jaren optreden bij een paar bakken 
met laat gezaaide prinsesseboonen, waarvan de teler na 
afloop van den pluk van alle andere boonen een mooien 
oogst dacht te halen. In de bakken stonden de planten 
ongetwijfeld te goed beschut tegen den wind, zoodat daarin 
vooral in den nazomer van opdrogen weinig sprake kon 
zijn, wat tengevolge had, dat niet één boontje werd geplukt. 
‘t Is dus wel zaak om eraan te denken, hoe de rijen worden 
gelegd. 
Gloeosporium tast voornamelijk de peulen aan, zoowel 
van snij- als van prinsesseboonen, hoewel ik meer dan eens 
meende op te merken, dat de eerste méér last hebben van 
de ziekte dan de laatste. De peulen worden gewoonlijk 
aangetast als zij ongeveer half volgroeid zijn; hoewel ik 
ook meermalen nog kleine boontjes zag, die geheel met 
vlekken waren bedekt. We zien op de peulen bruinachtige 
vlekken met een roodachtig gekleurden rand, die min of 
meer rond van vorm zijn en 2 tot 10 millimeter in doorsnede 
halen. De grootste vlekken ontstaan vaak door samer- 
vloeiing van een paar kleinere, waardoor zij meer onregel- 
matig van vorm worden. De zieke plekken zijn ingezonken 
en bezitten een opstaanden rand. In de vlekken verschijnen 
later zwarte puntjes: daar zitten onder de opperhuid scho- 
telvormige zwamlichamen, waarin tallooze, kleine conidiën- 
dragers zijn opgehoopt. De opperhuid van de peul wordt 
naar boven gedrukt en barst tenslotte open, waarna de 
conidiën vrij komen. Deze zijn in slijm gehuld en ’t zijn 
naast den regen, dieren, welke deze sporen van de eene 
plaats naar de andere sleepen. Nu we dit weten, begrijpen 
we ook waarom deze ziekte juist zoo goed in een regenrijken 
tijd en bij stamboonen op vochtigen grond voortwoekert. 
Men zal wel eens hebben opgemerkt, dat de zieke plekken 
