nemingen bij Phaseolus vulgaris, waarvan de sniĳj- en 
prinsesseboonen afstammen en bij Phaseolus multiflorus, 
de pronkboon. Er bestaan zeer vele variëteiten: ALEFELD 
beschreef er in 1866 reeds 124 van Ph. vulgaris en 5 van 
Ph. maultiflorus. De stamboonen worden tot eene groep 
nanus van de soort Phaseolus vulgaris gebracht. 
Dr. LaAKON vond in den Hortus te Hohenheim verschil 
lende variëteiten aangeplant, welke hij nauwkeurig op haar 
satbaarheid voor roest onderzocht. De verkregen resultaten 
stemden geheel overeen met hetgeen hij op verschillende 
plaatsen in kweekerijen — zij het bij mínder variëteiten — 
had waargenomen. 
Hij zag 37 variëteiten van den rankenden vorm van 
Phaseolus vulgaris; deze waren alle zeer sterk aangetast. 
Voorts zag hij 24 variëteiten van den laagblijvenden vorm van 
Ph. vulgaris (stamboonen = Ph. vulgaris nanus)en vond, 
dat van 8 variëteiten alle exemplaren waren aangetast, van 
5 andere variëteiten waren slechts enkele planten ziek, ter wijl 
van 15 variëteiten geen enkele plant roest bleek te hebben. 
Hij zag verder 7 variëteiten van Phaseolus multiflorus, 
de pronkboon, waarvan geen langblijvende vorm bekend is, 
en vond aan 2 planten van 2 variëteiten elk één blad met 
roest. Alle andere planten waren absoluut vrij van roest. 
Uit deze waarnemingen trekt de schrijver de slotsom, 
dat de variëteiten van Phaseolus multiflorus praktisch 
onvatbaar zijn voor boonenroest. De vraag naar het 
waarom laat hij niet geheel onbeantwoord, ofschoon hij 
geen positieve uitspraak kan doen. Hij meent nl. te hebben 
waargenomen, dat de sterke aantasting der boonen verband 
houdt met een inzettend afstervingsproces. Phaseolus 
vulgaris sterft veel vroeger af dan PP. maultiflorus, die 
hij tegen einde October nog groen zag. Het heeft daarom 
den schijn alsof deze boonen tegen den aanvang van den 
winter nog steeds niet in den uitputtingstoestand verkeeren, 
die voor de aantasting door roest noodzakelijk is. — Ik kan 
