DE 
2) 
koolwitjes ontstaan, als zij volwassen zijn, de koolplanten 
verlaten om tegen een of ander voorwerp op te kruipen en 
daar te gaan verpoppen; waar zich in de nabijheid geen 
huizen of schuren, schuttingen, muren of boomen bevinden, 
kunnen zij dat niet doen, en de wijfjes der witjesvlinders 
leggen dan ook daar hare eieren niet op de kool. Als men 
er 20 à 30 Meter van af blijft, heeft de kool gewoonlijk 
weinig of niet van koolrupsen te lijden. 
Wat verder de plaats betreft, waar men het geschiktst 
kool teelt, zij nog opgemerkt, dat dit het best geschiedt 
op openliggenden, niet beschutten grond, waar de wind 
flink overheen kan waaien. Op in de luwte gelegen 
terreinen heeft men het meest last van de zoogenaamde 
draathartigheid. 
Ook op een geschikten grond komt het veel aan, wil men 
goede kool oogsten en voor mislukking zooveel mogelijk 
gevrijwaard zijn. De boerekool met zijn krachtig wortel- 
gestel is wat den bodem betreft, heel wat minder kieskeurig 
dan de meeste andere koolsoorten. — Op klei- en zavelgrond 
groeit de kool in ‘t algemeen veel beter dan op zandgrond; 
vooral op hoogen en drogen zandgrond wil dit gewas slecht. 
Al te vochtig moet de bodem echter ook weer niet zijn; 
dan is de groei wel krachtig, maar de koolen worden dan 
niet stevig en er is veel kans dat zij bij vochtig weer barsten. 
Terwijl de kool op hoogen zandgrond in 't algemeen in 
natte jaren het best gelukt, heeft men in de Langendijker 
koolstreek veel liever een drogen zomer. 
Verder moet de grond kalkhoudend zijn: op kalkarmen 
grond heeft men veel last van kuolvoeten. Dit is een van 
‚de redenen, waarom kool op kleigrond beter wil aarden 
dan op den kalkarmen zandbodem. — 
Wat de bemesting aangaat: kool eischt wel een vrucht- 
baren bodem, maar het gebruik van verschen stalmest 
verdient afkeuring op gronden, waar kool zal worden ge- 
teeld: het wortelstelsel wordt op zoodanigen bodem te teer, 
