184 
de kleur is dan vaak op zwart af. Niet zelden smelten er 
een aantal tot onregelmatige conglomeraten samen. Gras, 
mos, dennennaalden en d.g. kunnen zij bij den groei in zich 
opnemen, zoodat het soms lijkt, alsof de mosplantjes uit het 
zwamweefsel ontspruiten. Zeer kenmerkend is vooral ook de 
onderzijde: deze is geelachtig wit; een aantal wortelachtige 
strengen van dezelfde kleur bevinden zich in den hollen koe- 
pel en verbinden het vruchtlichaam losjes met den bodem. 
Dit wat betreft het uiterlijk van de zwam; om althans 
in grove trekken ook den fijneren bouw te leeren kennen, 
maken we een dwarse doorsnede, loodrecht dus op het 
boloppervlak;.beziet men deze bij een zwakke vergrooting 
(bv. + 50 maal), dan krijgt men het volgende beeld (PI. IX 
fig. 3): Aan den bovenkant ziet men de ascf,‚ waarin de 
sporen gevormd worden; zij liggen dicht aaneengesloten 
in een laag en vormen zoo het Avmentum, dat het geheele 
bovenvlak van de zwam bekleedt. In iedere ascus worden 
S sporen gevormd (PL. X). Deze zijn lang-spoelvormig, aan 
de uiteinden wat verdikt en van een korte spits voorzien. 
In de sporen neemt men gewoonlijk twee groote en eenige 
kleinere oliedruppels waar. De sporen zijn 7—10 u breed 
en 30 à 40 u lang. Behalve uit asc, bestaat het hymenium 
uit paraphvsen, celdraden, die naar boven toe verdikt zijn 
en tusschen de asci gelegen zijn. De paraphysen zijn hier 
donkerbruin van kleur; hierdoor kan men ze gemakkelijk 
van het omringende weefsel onderscheiden en waarnemen, 
dat zij uit de diepere lagen hun oorsprong nemen. PL. X, 
fig. 4 vertoont asci en paraphysen bij sterke vergrooting. 
Onder het hymenium vindt men een dikkere laag van 
losser myceliumweefsel. Van deze laag is op de photo 
(fig. 3 ) slechts een deel (+ de helft) afgebeeld. Naar boven 
toe vormt dit mycelium een dichtere donkerbruine weefsel- 
laag, waarop het hymenium rust. Ook onder deze dichte 
laag treft men hier en daar ophoopingen van een donker- 
bruine kleurstof aan; op de photo doen deze zich voorals 
