185 
zwarte vlekken. Bij onderzoek blijkt nu, dat de paraphysen 
uit de onderste lagen van het vruchtlichaam ontspringen. 
Zoolang dit groeit, worden er nog voortdurend nieuwe asci 
en paraphysen gevormd, die zich tusschen de oudere in- 
schuiven. Op fig. 3 kan men zien, dat onderaan een aantal 
nieuwe paraphysen komen opduiken en zich een weg banen 
door het lossere mycelium. 
Duidelijker is dit te zien bij sterker vergrooting. Fig. 6 
geeft een vergroot beeld van het onderste deel van fig. 5. 
Men ziet hier eenige (zeer donkere) uiteinden van jonge 
paraphysen; men kan deze niet verwarren met de dwars 
doorgesneden paraphysen. Doordat zich op deze wijze nieuwe 
elementen tusschen de andere inschuiven, groeit het vrucht 
lichaam; niet alleen aan den rand, maar ook in het opper- 
vlak zelf (een z.g. „intercalaire oppervlaktegroei’). Blijkbaar 
houdt zelfs de randgroei geen gelijken tred met den opper- 
vlaktegroei; hieraan zal men toe moeten schrijven, dat 
het vruchtlichaam zich meer en meer gaat opbollen. 
De beschrijving van deze waarnemingen geeft natuurlijk 
nog lang geen volledig beeld van de ontwikkeling dezer 
zwam. Voor zoover mij bekend, is daar echter ook nog 
geen diepergaand onderzoek naar ingesteld; wellicht zou 
dit belangrijke resultaten kunnen opleveren. Mhizina ver- 
tegenwoordigt vermoedelijk onder de Melvellaceae een vrij 
primitieven vorm; de hoogere, zooals b.v. de morieljes, 
hebben een meer gecompliceerd vruchtlichaam, dat door de 
differentiatie in „steel’ en „hoed” eenigszins den vorm der 
hoogere Bastidiomvcetes (de echte paddenstoelen) nabootst. 
Door een nauwkeurige studie van deze zwam zou wellicht 
kunnen blijken of inderdaad deze groep zich bij de Pezizales 
laat aansluiten. !) 
Wanneer de asci rijp zijn, schieten zij hun sporen omhoog 
1) Zie o.a. G. F. ATkKiNsonN, „Phylogeny and Relationships in 
the Ascomycetes’; Annals of the Missouri Botanical Garden, 
Vol II (1915),-p. 315—376. 
